تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٢ - شرح آيات

نمى‌كرد، تا مردمان نگويند كه رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌ «پروردگارا! چرا بر ما رسولى را نفرستادى تا از آيات تو پيروى كنيم و از مؤمنان باشيم؟»، [٣٨] و لذا چنان خواست كه نخست آيات خويش را بر آنان آشكار سازد.

إِنَّا مُرْسِلُوا النَّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ‌ «ما شتر ماده را براى آزمايش ايشان خواهيم فرستاد.» در آن هنگام كه مجتمع در معرض آزمايش قرار مى‌گيرد، مسئوليت رهبرى مكتبى و نيز مؤمنان عبارت از اين است كه گواهانى بر آن باشند، با دعوت كردن به حق، و بيان كردن بصيرتها و ايستارهاى مطلوب در ضمن آن، و متصدى بودن رهبرى آن، و اين كه براى اين مسئوليت حساس آمادگى داشته باشند، و به خاطر آن فشارهاى مختلف را تحمل كنند و استوار و مستقيم برجاى مانند تا حكم خداى تعالى صادر شود.

فَارْتَقِبْهُمْ وَ اصْطَبِرْ* وَ نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْماءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ‌ «پس مراقب ايشان باش و صبر كن* و آنان را آگاه ساز كه آب بايد ميان آنان قسمت شود.» سهمى از آن به ماده شترى اختصاص يابد كه خدا آن را از كوه بيرون آورد و قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ‌ گفت كه اين ماده شترى است كه براى وى آبشخورى و براى شما آبشخورى و روز معينى است»، [٣٩] و تقسيم آشكار و مورد قبول آنان و با حضور و رضاى خودشان صورت گرفته بود، پس هر صاحب روزى در روز آبشخور خود حاضر مى‌شد.

كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ «و هر آبشخور (براى صاحب آن) آماده شده.»/ ٢٤٢ در آن هنگام كه خدا آيات مادى آشكارى را براى قوم يا امّتى مى‌فرستد، دليل بر آن است كه مى‌خواهد وضع موجود را، در صورت تكذيب كردن به آن، با