اندازه و حجم و بزرگ از حيث محتوا، بيان كننده همه چيزهايى باشد كه براى زمان حاضر و آينده انسان يعنى دنيا و آخرت او حايز اهميت است، و براى او برنامه‌هاى زندگى را در ابعاد مختلف آن ترسيم مى‌كند، در شؤون شخصى و اجتماعى و سياسى و اقتصادى و علمى و فرهنگى ... و خدا با بيان كردن قرآن به زبان/ ٢٢٨ عربى آشكار، خواندن و فهميدن آن را آسان و ميسّر ساخته، و آن را با برترين روشهاى بلاغتى و نفسى و عقلى ساخته و فرو فرستاده است و در نتيجه به صورت حكمتى رسا و بالغ درآمده است، و داستانهاى قرآن كه شماره آنها تقريبا به ٤٠% همه آيات مى‌رسد از آشكارترين نشانه‌هاى برنامه او در آسان كردن تذكره و يادآورى از طريق قرآن است، و به همين سبب آيه وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ در اين سوره مستقيما پس از هر داستان تكرار شده است و آن داستانهايى واقعى و با تفصيل آنها است كه قرآن به ما عرضه مى‌دارد.

بنا بر اين هيچ نقص و ابهامى در كتاب پروردگار ما سبحانه و تعالى وجود ندارد، و به انسان تكليفى بيش از توانايى او تحميل نمى‌شود، بلكه آسان است، و اگر براى بعضى از مؤمنان در اين خصوص نوعى پيچيدگى به نظر مى‌رسد، علت آن در خود ايشان است و اين كه قلبهاشان آكنده از فرهنگهاى خارجى و اسطوره‌هاى ابتدايى و انديشه‌هاى جاهليت و تعليمات اسرائيلى دزدانه وارد شده در اسلام و در كتابهاى آن است، و نيز در عقده‌هاى متراكم شده بر اثر عقبماندگى، و بنا بر اين اگر بشريت به آن تذكر پيدا نكند حجتى براى آن وجود ندارد.

وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ «و قرآن را براى به ياد آوردن و به ياد سپردن آماده و ميسر كرديم، پس آيا يادآور و پنده گيرنده‌اى وجود دارد؟» خوشبخت كسى است كه قرآن را تصديق كند و از آن به تذكر برسد و از عذاب اجتناب ورزد.

[١٨- ٢٠] خدا براى بشر مثلى از واقعيت مكذبان و عاقبت ايشان به ميانجيگرى قوم نوح (ع) زده است، ولى آنچه بيان آن حايز اهميّت است اين كه‌