چيزى جز بيان ظواهر نيست اين حقيقت به خوبى مشهود است و جز اين ظواهر آنچه نسلها مى‌توانند از آن بهره‌مند شوند در معرض فراموشى قرار گرفته است. به حق بايد گفت كه اين روشى مايه تمايز رسالت در بيان قصه‌هاى گذشتگان است، و آنها را به صورت حقايقى درمى‌آورد كه در زندگى ما وجود دارد، و اين از راه توجه به بيان كردن عبرتهاى دايمى آن حوادث است و توجه داشتن به خطوط مشترك ميان ما و گذشتگان.

بدين گونه پروردگار ما سبحانه و تعالى در آياتى از سوره‌هاى ديگر به گوشه‌هايى از قصه نوح پرداخته و گفته است قِيلَ يا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَكاتٍ عَلَيْكَ وَ عَلى‌ أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَكَ وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذابٌ أَلِيمٌ* تِلْكَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحِيها إِلَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها أَنْتَ وَ لا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هذا فَاصْبِرْ إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ‌ «گفته شد كه: اى نوح! از كشتى فرود آى با درودى از ما و بركاتى بر تو و بر امتهايى كه با تو همراه‌اند، و امتهايى كه آنان را بهره‌مند خواهيم ساخت و سپس عذابى دردناك از ما به ايشان خواهد رسيد* اين از خبرهاى غيب است كه به تو وحى مى‌كنيم و تو و قومت پيش از اين خبرى از آن نداشتيد، پس بردبار باش و بدان كه عاقبت نيكو مخصوص پرهيزگاران است». [٢٤] آيا ملاحظه مى‌كنيد كه چگونه حادثه‌اى مندرج در تاريخ با حادثه‌اى جارى و تجسم يافته در مبارزه مستمر ميان متقيان و ديگران به يكديگر پيوستگى پيدا كرده و خدا به پرهيزگاران از طريق آن وعده عاقبت نيكو داده است؟ و اين از آشكارترين عبرتها در داستان نوح (ع) است، ولى خود كشتى نيز آيتى ديگر به شمار مى‌رود، و بدان سبب كه وسيله محفوظ ماندن نوع بشر از انقراض شد، از آياتى كه در قصه تجلى پيدا كرده، يكى آيت عذاب هولناك الاهى است كه آيه بعدى به منظور اصلاح روحيه بشرى متكى بر پندارها و آرزومنديها آمده است، چه بعضى، با تكيه كردن به هر تصورى نادرست، بعيد مى‌دانند كه خدا با رحمت و رأفتى كه دارد، و مردم را براى رحمت كردن به ايشان آفريده‌

[٢٤] - هود/ ٤٨ و ٤٩.