تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٤٩٥ - رضى الدين ابن طاووس

بخش دوم: قرن هفتم‌

همان گونه كه در مقدّمه اين تحقيق اشاره شد، قرن هفتم از حيث توجّه به‌حديث در ميان شيعه، بيشتر با نام عالم امامى، ابن طاووس، شهرت دارد. از اين رو، نخست به گزارشى از آثار وى خواهيم پرداخت و سپس در ادامه از ديگر عالمان امامى سخن خواهيم گفت.

خاندان ابن طاووس‌

يكى از خاندان‌هاى مشهور شيعى در قرن هفتم، خاندان ابن طاووس است.[١] اين خاندان علوى، كه نسب از امام حسن مجتبى عليه السلام مى‌برند، تأليفات مهمى در حوزه حديث و رجال، از خود باقى نهاده‌اند.

رضى الدين ابن طاووس‌

مشهورترين فرد اين خاندان، رضى الدين ابو القاسم على بن موسى بن جعفر مشهور به سيّد ابن طاووس (٥٨٩- ٦٦٤ ق) است.[٢] جدّ مادرى وى، ورّام بن ابى فراس نخعى (م دوم محرّم ٦٠٥ در حلّه) بوده كه ابن طاووس نزد وى تلمّذ حديث كرده است.

ابن طاووس در ربيع الأوّل سال ٦٠٩ ق از پدرش، ابو الحسن على بن يحيى خيّاط سورايى حلّى، اجازه روايت كتب حديث و نيز در جمادى الثانيه همان سال از حسين ابن احمد سورايى، اجازه روايت برخى از كتب شيخ طوسى را دريافت كرده است.

[١]. مهم‌ترين تحقيق درباره ابن طاووس و خاندان وى، كتاب كتاب‌خانه ابن طاووس است. همچنين، ر. ك: الأنوار الساطعة فى المئة السابعة، ص ١٣، ١٤، ٩١، ٩٢، ١١٦- ١١٨، ١٥٧، ١٦٤، ١٧٥ و ١٨٥.

[٢]. ابن طاووس، شرح حال خود را به تفاريق در كتاب كشف المحجّة لثمرة المهجة آورده است.