تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٩٥ - تأليفات

را درباره نام‌گذارى امام على عليه السلام به «امير المؤمنين»، از آن نقل كرده است.[١]

٢٩. ابو عبد اللَّه صفوانى (زنده در نيمه نخست سده چهارم)

محمّد بن احمد بن عبد اللَّه بن قُضاعة بن مهران بن جمّال، مكنى به ابو عبد اللَّه و معروف به ابو عبد اللَّه صفوانى؛ محدّث، فقيه و متكلّم. وى از اولاد صفوان بن مهران، صحابى امام صادق عليه السلام بود و در بغداد سكونت داشت.[٢] به قرينه روايت او از على بن ابراهيم قمى‌[٣] و ابو جعفر كلينى،[٤] و نيز روايت ابن نوح سيرافى از وى در بصره‌[٥] و مباهله او با قاضى موصل درباره امامت،[٦] مى‌توان دريافت كه وى به بصره، موصل، قم و رى سفر كرده است. ابو عبد اللَّه صفوانى در فقه و حديث. دانشى گسترده داشت‌[٧] و مورد اعتماد و بزرگ اماميه شناخته مى‌شد.[٨] ابن نوح سيرافى، هارون بن موسى تلعكبرى و شيخ مفيد، از او روايت كرده‌اند.[٩]

تأليفات‌

وى در زمينه فقه، كلام و حديث، دست به تأليف زد.

آثار ناياب: ١. الكشف و الحجّة، ٢. يوم و ليلة، ٣. المنازل‌، ٤. ثواب القرآن‌، ٥. الردُّ على الواقفة، ٦. الغيبة و كشف الحيرة، ٧. الإمامة، ٨. الطلاق الثلاثة، ٩. الجامع فى الفقه‌، ١٠.

غرر الأخبار و نوادر الآثار، ١١. حجّية آل الرسول عليهم السلام.

[١]. اليقين، ص ٢٢١.

[٢]. رجال الطوسى، ص ٤٤٣.

[٣]. رجال الطوسى، همان جا.

[٤]. الذريعة، ج ٢، ص ٣٣٣.

[٥]. رجال النجاشى، ص ٥٩.

[٦]. همان، ص ٣٩٣.

[٧]. الفهرست، طوسى، ص ٢٠٨.

[٨]. رجال النجاشى، ص ٣٩٣.

[٩]. رجال الطوسى، همان جا.