تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١٠٠ - تأليفات

خطّ ابن طاووس، در اختيار عبد الصمد بن محمّد بن على عاملى (م ٩٣٥ ق) بوده و نوه او بهاء الدين محمّد عاملى، معروف به شيخ بهايى (م ١٠٣١ ق)، همه يا برخى از آن را در كتاب‌ كشكول‌ خود، نقل كرده است.[١] اين كتاب از مصادر باواسطه‌ مستدرك الوسائل‌ است.[٢]

٣٢. ابومحمّد تلعكبرى (م ٣٨٥ ق)

هارون بن موسى بن احمد بن سعيد شيبانى، مكنى به ابو محمّد و معروف به تلعكبرى؛ محدّث. وى به قرينه مشايخ و راويانش، ساكن بغداد بود و همان جا نيز درگذشت.[٣] ابن همام اسكافى و ابن عقده، معروف‌ترين مشايخ حديث او بودند.

نجاشى (م ٤٥٠ ق)، محمّد بن هارون تلعكبرى و ابن غضائرى نيز از وى استماع حديث كردند.[٤] ابو محمّد تلعكبرى را پر روايت، بسيار قابل اعتماد و بى‌نظير شمرده‌اند.[٥] وى افزون بر نقل روايت، راوى اصول و مصنّفات اصحاب بود[٦] و دعاى ابو حمزه ثمالى را نيز از طريق حسن بن محبوب، از ابو حمزه نقل كرده است.[٧]

تأليفات‌

در مصادر، براى تلعكبرى كتاب‌ الجوامع فى الدين‌، ذكر شده است.[٨] برخى از علماى رجال، مشايخ هارون بن موسى را از كتاب‌ الرجال الكبير استرآبادى، استخراج كرده، عنوان‌ رجال السيد كمال الدين‌ را بر آن نهادند.[٩] نسخه اين مشيخه، موجود است.[١٠]

[١]. كشكول بهايى، ج ١، ص ٢٨٦- ٢٨٧؛ كتاب‌خانه ابن طاووس، ص ٦١٠.

[٢]. مستدرك الوسائل، ج ١٤، ص ٦١؛ ج ١٦، ص ٢٠٤.

[٣]. رجال النجاشى، ص ٤٣٩؛ رجال الطوسى، ص ٤٤٩؛ مشايخ الثقات، ص ٣٦- ٣٧.

[٤]. رجال النجاشى، همان جا؛ معجم رجال الحديث، ج ٢٠، ص ٢٥٨.

[٥]. رجال الطوسى، همان جا.

[٦]. رجال الطوسى، همان جا.

[٧]. الذريعة، ج ٧، ص ١٨٦.

[٨]. رجال النجاشى، همان جا.

[٩]. الذريعة، ج ١٠، ص ١٤٢.

[١٠]. فهرس التراث، ج ١، ص ٤٣٦.