تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٢١ - خطابى(٣١٩ - ٣٨٨ ق)

ابن حبّان (٢٧٠- ٣٥٤ ق)

محمّد بن احمد بن احمد بن حبّان تميمى بَسْتى، معروف به ابن حبّان، محدّث، رجالى، لغوى، فقيه و واعظ. او نزديك به بيست كتاب تأليف كرد كه معروف‌ترينشان، عبارت‌اند از المسند الصحيح على التقاسيم و الأنواع‌، الثقات‌، معرفة المجروحين مِن المحدّثين‌، الضعفاء والمتروكين‌، طبقات المحدّثين بإصبهان‌ و مشاهير العلماء الأمصار.[١]

طَبَرانى (٢٦٠- ٣٦٠ ق)

سليمان بن احمد بن مطير لخمى طبرانى، محدّثى فرزانه، صادق و امانتدار بود.[٢] وى نزديك به پانزده كتاب تأليف كرد كه معروف‌ترين آنها عبارت‌اند از: كتاب‌ المعجم‌، مسند الشاميّين‌ و دلائل النبوّة. المعجم‌ در سه اندازه است و به ترتيب با عنوان‌هاى: الكبير، الأوسط و الصغير، در ٢٥، نه و دو مجلّد، به چاپ رسيده است.

دارْقُطْنى (٣٠٦- ٣٨٥ ق)

على بن عمر بن احمد بن مهدى بغدادى، معروف به دارقطنى، محدّثى رجالى و عالم به فقه الحديث و علل الحديث بود. او را يگانه و سرآمد روزگار خود و بازگشتگاه علم اثر و علوم وابسته به آن دانسته‌اند.[٣] آثار دارقطنى بيش از سى عنوان است.

كتاب‌هاى‌ الإلزامات والتتبّع‌، السنن‌، المؤتلف و المختلف‌، و العلل‌، معروف‌ترند.

خطّابى (٣١٩- ٣٨٨ ق)

حمد بن محمّد بن ابراهيم خطّاب بستى، معروف به خطّابى، محدّث، لغوى و

[١]. سير أعلام النبلاء، ج ١٦، ص ٩٢- ٩٥.

[٢]. همان، ج ١٦، ص ١١٩؛ تذكرة الحُفّاظ، ج ٣، ص ٩١٢؛ البداية و النهاية، ج ١١، ص ٢٧٠؛ لسان الميزان، ج ٣، ص ٧٣.

[٣]. سير أعلام النبلاء، ج ١٦، ص ٤٤٩؛ سنن الدار قطنى، ص ٨- ٩، مقدّمه محقّق؛ المؤتلف و المختلف، ص ٢٥- ٣٢، مقدّمه محقّق.