تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٧٨ - ١٦ ابو عمرو كشى(م ٣٢٩ ق)

مى‌كرد.[١] تنها راوى او، فرزندش حيدر بن محمّد سمرقندى است.[٢]

تأليفات‌

شمار تأليفات عيّاشى، بيش از دويست كتاب‌[٣] در زمينه‌هاى فقه (حدود ١٠٧ كتاب)، تفسير، دعا و زيارت، اخلاق و آداب، كلام، رجال، سيره، طب، نجوم و قيافه‌شناسى بوده است. همگى اين آثار به جز تفسير، ناياب‌اند.

اثر چاپى: التفسير.

١٦. ابو عمرو كشى (م ٣٢٩ ق)

محمّد بن عمر (عمير) بن عبد العزيز، مكنّا به ابو عمرو و معروف به كشّى؛ محدّث و رجالى. سال وفات او دانسته نيست. وى به قرينه مصاحبت با عيّاشى‌[٤] و هم‌طبقه بودن با كلينى (م ٣٢٩ ق)،[٥] احتمالًا در سال ٣٢٨ ق فوت شده است.[٦] ابو عمرو كشّى، اهل كش از توابع سمرقند بود. به قرينه آن‌كه جعفر بن قولويه (م ٣٦٨ ق) و هارون بن موسى تلعكبرى از وى اجازه روايت گرفته‌اند،[٧] گويا او مدّتى در بغداد بوده است.

اسامى مشايخ كشّى در كتاب‌ معرفة الرجال‌ كه به پنجاه نفر مى‌رسند، نشان مى‌دهد كه اكثر آنها در ماوراء النهر؛ بويژه شهر كش، زندگى مى‌كرده‌اند.[٨] كشّى رجالى قابل اعتماد و بنام شيعه بود كه به اخبار نيز آگاهى داشت.[٩] وى در

[١]. رجال النجاشى، ص ٣٥١.

[٢]. همان، ص ٣١٥.

[٣]. الفهرست، طوسى، ص ٢١٢- ٢١٥؛ رجال النجاشى، ص ٣٥١- ٣٥٣.

[٤]. رجال النجاشى، ص ٣٧٣.

[٥]. الذريعة، ج ٢، ص ٤٧٨ و ج ٢١، ص ٢٦٢.

[٦]. همان، ج ٢، ص ١٣٣.

[٧]. رجال النجاشى، ص ٣٧٣؛ رجال الطوسى، ص ٤٤٠.

[٨]. خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ٢٩٠- ٢٩٦.

[٩]. رجال النجاشى، ص ٣٧٣؛ رجال الطوسى، ص ٤٤٠.