تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٢٤٨ - ٦ نوادر المعجزات فى مناقب الأئمة الهداة عليهم السلام

داشته‌اند. همچنان‌كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله برتر از پيامبران پيشين است، اوصياى او نيز برتر از ديگر اوصيا هستند و همان‌گونه كه اوصياى آنها به‌سان خود پيامبران، صاحب معجزات بوده‌اند، اوصياى پيامبر اسلام نيز معجزات دارند.

ابن جرير از منابع پراكنده‌اى مانند الأنوار ابن همّام اسكافى،[١] به گردآورى مناقب، علوم، معجزات و نشانه‌هاى فضل ائمه عليهم السلام پرداخته است. وى در مقدّمه، يادآور شده است كه برخى از اين معجزات، چنان شگفت مى‌نمايد كه عقول بشرى، از فهم آن عاجز و در دركش حيران مى‌مانند، و تنها راه تحمّل چنين معجزاتى، تكيه بر ايمان است.[٢] ابن جرير در اين كتاب، از ١٥٢ روايت بهره برده و آنها را در سيزده باب، سامان داده است؛ دوازده باب به دوازده امام، و يك باب به حضرت فاطمه عليها السلام اختصاص دارد. روايات كتاب را- كه در هر باب، شماره شده است-، از طريق مشايخ خود و يا از منابع اهل سنّت، با اسناد كامل و گاه به گونه مرسل يا مرفوع، نقل كرده است. باب‌هاى سيزدهگانه عبارت‌اند از:

باب يكم: دلائل امير المؤمنين و سيّد الوصيين عليه السلام (٤٢ روايت)

باب دوم: فضائل و معجزات فاطمه عليها السلام (١٧ روايت)

باب سوم: معجزات امام حسن عليه السلام (١٦ روايت)

باب چهارم: معجزات و نشانه‌هاى امام حسين عليه السلام (٨ روايت)

باب پنجم: معجزات و نشانه‌هاى على بن حسين عليه السلام (١٣ روايت)

باب ششم: معجزات و نشانه‌هاى محمّد باقر عليه السلام (٦ روايت)

باب هفتم: معجزات و نشانه‌هاى جعفر بن محمّد صادق عليه السلام (٢١ روايت)

باب هشتم: معجزات و نشانه‌هاى موسى بن جعفر عليه السلام (١١ روايت)

[١]. همان، ص ٨٠.

[٢]. همان، ص ١٤.