تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٢٣ - خطيب بغدادى(٣٩٢ - ٤٦٣ ق)

ابن حزم ظاهرى (٣٨٤- ٤٥٦ ق)

ابو محمّد، على بن احمد بن سعيد بن حزم، معروف به ابن حزم ظاهرى، فقيه، محدّث، اصولى و متكلّمى بزرگ و فرزانه بود.[١] وى بيش از صد كتاب در زمينه‌هاى مختلف تأليف كرد. دو كتاب‌ الإحكام فى اصول الأحكام‌ در اصول فقه، و المحلّى‌ در كلام و فقه، معروف‌ترينِ آثار اويند.

بيهقى (٣٨٤- ٤٥٨ ق)

احمد بن حسين بن على خسرو جردى، معروف به بيهقى، محدّث و فقيهى خوش‌ذوق، فهيم، قانع، زاهد و جامع حديث و فقه بود.[٢] در شمار تأليفات وى، ٢٧ اثر به چشم مى‌خورد كه شايد بيش از اينها بوده باشد. السنن الكبرى‌، معرفة السنن و الآثار، و شعب الإيمان‌ از آثار معروف اويند.[٣]

ابن عبد البِرّ (٣٦٨- ٤٦٣ ق)

يوسف بن عبد اللَّه بن محمّد بن عبد البِرّ نَمِرى اندلسى، معروف به ابن عبد البرّ، محدّث، رجالى و عالم در فقه الحديث بود. وى را علّامه، شيخ الاسلام و «إمام الأئمه» توصيف كرده‌اند.[٤] گويا او نزديك به بيست كتاب نگاشت.[٥] از ميان آثار ابن عبد البر، التمهيد لِما فى الموطّأ من المعانى و الأسانيد، الإستيعاب فى معرفة الأصحاب‌، و جامع بيان العلم و فضله‌، شايان ذكر هستند.

خطيب بغدادى (٣٩٢- ٤٦٣ ق)

احمد بن على بن ثابت بن احمد بن مهدى بغدادى، معروف به خطيب بغدادى،

[١]. سير أعلام النبلاء، ج ١٨، ص ١٨٥- ١٨٦.

[٢]. همان، ص ١٦٣؛ السنن الكبرى، ص ٢٢، مقدّمه محقّق.

[٣]. همان جاها؛ شُعَب الايمان، ص ١٤- ١٧، مقدّمه محقّق.

[٤]. سير أعلام النبلاء، ج ١٨، ص ١٥٣.

[٥]. همان ص ١٥٧- ١٥٨.