تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٥٤ - ٢ ابن بطه قمى(م، نيمه نخست سده ٤ ق)

بود[١] و گويا به همين علّت نيز تضعيف شده است.[٢] محمّد جعفر اسدى (م ٣١٢ ق) و احمد بن ادريس قمى (م ٣٠٦ ق)، مشايخ حديث او بودند، و محمّد بن احمد بن داوود قمى (م ٣٦٨ ق) و ابو محمّد هارون بن موسى تَلْعُكْبَرى (م ٣٨٥ ق)، از وى روايت كرده‌اند.[٣] به قرينه مشايخ و برخى از راويان، حضور و سكونت دراز مدّت وى در قم، قوى مى‌نمايد.

تأليفات‌

آثار ناياب: ١. كتاب‌ الفرائض‌، ٢. كتاب‌ الآداب.

اثر چاپى: ٣. الشفاء و الجلاء فى الغيبة.[٤]

٢. ابن بُطّه قمى (م، نيمه نخست سده ٤ ق)

محمّد بن جعفر بن احمد، مُكنّا به ابو جعفر و معروف به ابن بطّه قمى و مؤدّب قمى؛ محدّث. سال وفات او دانسته نيست؛ ولى به دو قرينه، مى‌توان حدس زد كه وى در نيمه نخست سده چهارم از دنيا رفته است: يكى مشايخ وى- همچون احمد بن ابى عبد اللَّه برقى (م ٢٨٠ ق) و محمّد بن حسن صفّار (م ٢٩٠ ق)- و ديگرى راويان او- همانند حسن بن حمزه علوى، معروف به مرعش (م ٣٥٦ ق) و ابو مفضّل شيبانى (م ٣٨٣ ق)-.[٥] ابن بطّه در قم مى‌زيست؛ ولى مدّتى نيز در بغداد ساكن شد و تنى چند، از او حديث شنيدند و اجازه روايت گرفتند.[٦] ابن بطّه در اسناد بسيارى از طرق‌ رجال‌

[١]. رجال النجاشى، ص ٩٧؛ الرجال، ابن غضائرى، ص ١٨؛ الفهرست، طوسى، ص ٧٦؛ رجال الطوسى، ص ٤١٦.

[٢]. الرجال، ابن غضائرى، ص ١٨؛ رجال النجاشى، ص ٩٧؛ الفهرست، طوسى، ص ٧٦.

[٣]. الغيبة، طوسى، ص ١٣٣؛ جمال الاسبوع، ص ٣٠١؛ الذريعة، ج ١٤، ص ٢٠٢.

[٤]. رجال النجاشى، ص ٩٧؛ الفهرست، طوسى، ص ٧٦؛ معالم العلماء، ص ٥٤؛ خلاصة الأقوال، ص ٣٢٢.

[٥]. رجال النجاشى، ص ٣٧٢- ٣٧٣؛ الفهرست، طوسى، ص ٥٢ و ٥٦.

[٦]. رجال النجاشى، ص ٣٧٢.