تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٢٤٧ - ٦ نوادر المعجزات فى مناقب الأئمة الهداة عليهم السلام

در تصحيح كتاب، افزون بر ديگر كتاب‌هاى حديثى، از نسخه‌اى استفاده كرده‌اند از نسخه‌اى كه گويا در سده سيزدهم‌[١] كتابت شده است.[٢] موارد اختلاف ديگر مصادر حديثى با اين نسخه خطّى، در پاورقى ذكر شده است. از اشاره محقّق كتاب به چگونگى يافتن اين نسخه خطّى، بر مى‌آيد كه‌ نوادر المعجزات‌، پيش از اين چاپ نشده است.

نوادر المعجزات‌ در بيشتر مصادر كتاب‌شناسى، ذكر نشده است. آقا بزرگ تهرانى‌[٣] و عمر كَحّاله‌[٤]، از آن در شمار تأليفات ابن جرير طبرى امامى، ياد كرده‌اند. به هر روى، اين كتاب از مصادر بحار الأنوار و مستدرك الوسائل‌ است.[٥] نسخه چاپى‌ نوادر المعجزات‌، پس از مقدّمه مفصّل گروه تحقيق، شامل مقدّمه كوتاه مؤلّف و اصل كتاب است. در مقدّمه محقّق، به شرح حال مؤلّف، آثار او، نسخه خطّى و موضوع‌ نوادر المعجزات‌، اشاره شده است. مقدّمه مؤلّف، به انگيزه تأليف اختصاص دارد. بر اساس اين مقدّمه، گويا فرد يا گروهى، معجزات ائمه عليهم السلام را انكار مى‌كنند و مؤلّف به دنبال آن رويداد، تصميم مى‌گيرد اين كتاب را تأليف كند.[٦] وى پيش از ورود به اصل موضوع، به بررسى جايگاه وصايت در ميان پيامبران پيشين مى‌پردازد. به گفته او، سليمان عليه السلام آصف بن برخيا را كه پسر عمو و دامادش بود، وصىّ خود كرد؛ يوشع ابن نون بن افرائيم بن يوسف، وصىّ موسى عليه السلام بود؛ عيسى عليه السلام شمعون صفا را وصىّ خود خواند و دانيال عليه السلام نيز منذر بن شمعون را.[٧] اين اوصيا، همگى معجزاتى‌

[١]. الذريعة، ج ٢٤، ص ٣٤٩.

[٢]. نوادر المعجزات، ص ٨.

[٣]. الذريعة، ج ٤، ص ٣٩٤.

[٤]. معجم المؤلّفين، ص ١٦٤.

[٥]. ر. ك: بحار الأنوار، ج ٥٤، ص ٣٣٩؛ خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٤، ص ٢٠٥؛ الذريعة، ج ٢٤، ص ٣٤٩.

[٦]. همان، ص ١٠- ١١.

[٧]. همان، ص ١٢.