تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٤٦ - ١ قرب الإسناد نگارى

به ابو العبّاس‌[١] و فرزند او محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر بود.[٢] گويا حميرى اين كتاب را براساس اسانيد عاليه به هر امام، جداگانه سامان داده بود. قرينه اين مطلب، اشاره به قرب الاسناد به امام كاظم و امام رضا عليهما السلام در رسالة ى أبو غالب زرارى (م ٣٥٨ ق)، قرب الاسناد به امام صادق‌[٣] و قرب الاسناد به امام رضا، امام جواد و صاحب الامر عليهم السلام است.[٤] بخشى از اين كتاب كه باقى مانده، قرب الاسناد به امام صادق عليه السلام است. محمّد باقر مجلسى (م ١١١١ ق) نيز در تأليف‌ بحار الأنوار، از اين كتاب استفاده كرده و نسخه‌اى از آن را به خطّ ابن ادريس حلّى (م ٥٨٧ ق)، در اختيار داشته است. چندين نسخه با همان خط را آقا بزرگ تهرانى (م ١٣٧٤ ق) نيز معرّفى كرده است.[٥] ٢. قرب الإسناد على بن ابراهيم بن هاشم قمى (م ٣٢٧ ق) صاحب‌ تفسير القمى.[٦] اين كتاب ناياب است.

٣. قرب الإسناد على بن حسين بن موسى بن بابويه قمى (م ٣٢٩ ق) پدر شيخ صدوق (م ٣٨١ ق).[٧] به موجب گزارش احمد اردبيلى معروف به مقدّس اردبيلى، در كتاب‌ حديقة الشيعة، و مير محمّد اشرف (م ١١٠٣ ق) در كتاب‌ فضائل السادات‌، اين كتاب تا سده يازده نيز در دسترس بوده است.[٨] ٤. قرب الإسناد محمّد بن جعفر بن بطّه مؤدّب قمى؛[٩]

[١]. بحار الأنوار، ج ١، ص ٧؛ الذريعة، ج ١٧، ص ٦٨.

[٢]. مستطرفات السرائر، ص ٦٢٤.

[٣]. الذريعة، ج ١٧، ص ٦٩.

[٤]. رجال النجاشى، ص ٢٢٠.

[٥]. الذريعة، ج ١٧، ص ٦٩.

[٦]. رجال النجاشى، ص ٢٦٠.

[٧]. همان، ص ٢٦١.

[٨]. الذريعة، ج ١٧، ص ٧٠.

[٩]. رجال النجاشى، ص ٢٧٣.