تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٤٧٣ - خاندان طبرسى

تنها اشاره كرده كه او شاگرد ابوعلى حسن بن محمّد بن حسن طوسى بوده و قطب الدين راوندى نيز نزد او تلمّذ نموده است. آخرين اطلاعى كه از زمان حيات وى در دست است، سال ٥٥٣ ق است كه محمّد بن جعفر مشهدى در نجف از وى سماع حديث نموده است.[١] وى در طلب حديث به مناطق مختلف سفر نموده است.

ابن اسفنديار در مورد وى مى‌نويسد:

فقيه آل محمّد، عالمِ زاهد.[٢]

ويژگى خاص كتاب وى، در اين است كه به ما امكان مى‌دهد در مورد مراكز حديثى شيعه در قرن ششم اطلاعات بيشترى به دست آوريم.

خاندان طَبْرِسى‌

از محدّثان و عالمان صاحب تأليف حديثى، بايد به خاندان طَبْرِسى اشاره كرد.

مشهورترين فرد اين خاندان، امين الإسلام ابوعلى فضل بن حسن طبرسى (م ٥٤٨ ق) است. بيشتر شهرت وى به واسطه تأليف تفاسير مشهور مجمع البيان‌ و جوامع الجامع‌ است. اين تفاسير، صبغه حديثى ندارند؛ چرا كه گرچه طبرسى در ضمن بحث از برخى آيات به احاديث اشاره مى‌كند، امّا اسناد آنها را نمى‌آورد.

وى همانند ديگر عالمان اين قرن، نزد ابو على حسن بن محمّد طوسى، شمس‌

[١]. ر. ك: المزار الكبير، ص ١٢.

[٢]. تاريخ طبرستان، ص ١٣٠.