تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٤٧٥ - خاندان طبرسى

كه از آن، نسخ چندى موجود است. ابواب اين كتاب، عبارت‌اند از: الملابس، الحمّام، تسريح الشعر، أخذ الأطراف، السواك، النظر، السمع، الأكل و الشرب، التجارة، النكاح، المولود، النوم، السفر، ما ختم به الكتاب.[١] فرزند وى، رضى الدين فضل بن حسن، كتاب‌ مكارم الأخلاق‌ را در ادامه كتاب فوق، تأليف نمود. اين كتاب، متنى مرسل و مجموعه‌اى از احاديث اخلاقى است.

نوه طبرسى، ابو الفضل على بن حسن، كتاب‌ مشكاة الأنوار را به عنوان ذيلى بر كتاب‌ مكارم الأخلاق‌ تدوين نموده است.

جمع‌آورى كلمات قصار حضرت امير، موجب پديد آمدن آثار متعدّدى بوده، كه يكى از اين آثار، كتاب‌ نثر اللآلى‌ طبرسى است.

صحيفة الرضا، يكى از آثارى است كه طبرسى جزو روات و سلسله اسناد آن قرار دارد. اين كتاب، حاوى ٢٤٠ حديث منسوب به امام هُمام، على بن موسى الرضا عليه السلام است. طرق روايت اين كتاب، متفاوت است؛ امّا همه آنها به ابو القاسم عبد اللَّه بن احمد بن عامر (الشهيد بالطَّف)، از پدرش احمد بن عامر، از امام رضا عليه السلام، ختم گرديده است. نسخه‌اى كه طبرسى در سلسله سند آن قرار دارد، به تاريخ غرّه رجب سال ٥٢٩ ق به املاى ابو الفتح عبد اللَّه بن عبد الكريم قشيرى است كه وى آن را در رمضان سال ٥٠١ ق در نجف از ابو الحسن على بن محمّد بن على خاتمى، سماع نموده است.

[١]. براى آگاهى از ابواب اين كتاب، ر. ك: دائرة المعارف بزرگ اسلامى، مدخل« الآداب الدينيّة للخزانة المعيّنيّة»؛ الذريعة إلى تصانيف الشيعة، ج ١، ص ١٨؛ فهرست كتب خطّى كتاب‌خانه مركزى آستان قدس رضوى، ج ٥، ص ١- ٣. اين كتاب براى معين الدين ابو نصر احمد بن فضل، وزير سلطان سنجر( م ٥٥٢ ق)، نگاشته شده است. قديمى‌ترين نسخه اين كتاب به شماره ٦٠٤٣ آستان قدس، به وسيله محمّدصالح بن مؤمن تونى در سال ١٠٢٥ ق، كتابت شده است. تصوير عكسى اين نسخه در مركز احياى ميراث اسلامى( قم) موجود است. در آن جا لقب كاتب، بحرانى و سال كتابت، ١٠٣٥ ق قرائت شده است.