تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٣٦٨ - ٤ أقسام المولى

در فصل سوم، درباره استشهاد به كلام كميت، اين اعتراض مطرح شده است كه ممكن است وى معناى اولويت را براى مولا، نه از عبارت نبوىِ «من كنت مولاه فهذا على مولاه»، كه از تسليم مردم نسبت به او از باب رياست مسلمانان، استفاده كرده باشد. بنا بر اين، استدلال به شعر و كلام كميت در كاربرد معناى اولويت براى مولا، كامل نيست. شيخ مفيد در پاسخ، سه مطلب را متذكّر شده است. دومى و سومى آن- كه با اين بحث، ارتباط بيشترى دارند-، اين است كه حديث تسليم به امارت و رياست امير المؤمنين عليه السلام، در ذيل حديث غدير و به دنبال اين قول پيامبر صلى الله عليه و آله آمده است: «من كنت مولاه فعلىٌّ مولاه»، و ديگر آن‌كه حديث غدير، متواتر است و استدلال به آن، معروف و مشهور؛ ولى ديگر دلايل بر امامت على عليه السلام، در اين حد از شهرت نيستند. بنا بر اين، نمى‌توان پذيرفت كه شاعرى مانند كميت، استناد به معروف را ترك و به غير معروف استناد كرده باشد.[١]

٤. أقسام المولى‌

مؤلّف: شيخ مفيد

تحقيق: مهدى نجف‌

ناشر: دار المفيد، بيروت، چاپ دوم، ١٤١٤ ق.

محقّق كتاب، به نسخه‌هاى خطّى كتاب اشاره نكرده است. چندين نسخه خطّى و چاپى از اين كتاب، موجود است: دو نسخه در كتاب‌خانه مجلس شوراى اسلامى‌[٢] و سه نسخه در كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى.[٣] اين رساله پيش‌تر، در نجف اشرف نيز توسّط «مكتبة دار الكتب التجارية»، همراه با المسائل الجارودية و رسالة فى النص على أمير المؤمنين بالخلافة والثقلان،[٤] چاپ شده‌

[١]. همان، ص ٣٥- ٤٣.

[٢]. فهرست نسخه‌هاى خطّى مجلس شوراى اسلامى، ج ٧، ص ١٧؛ ج ٢١، ص ٨.

[٣]. فهرست نسخه‌هاى خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١، ص ٩٣، ٢٦٩، ٢٨٥.

[٤]. تراثنا، ش ١٣، ص ٩٦؛ ج ١٩، ص ١٥٢.