تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١٥١ - ١٩ عبد الوهاب شعرانى(م پس از ٤٤٨ ق)

طاووس بارها بر نقل روايت از كتابى نوشته طرازى و با خطّ او، تصريح كرده است.[١] اين كتاب با واسطه‌ إقبال الأعمال‌، از مصادر بحار الأنوار[٢] و وسائل الشيعة[٣] است.

١٨. ابو الفرج حمدانى (م، حدود ٤٦٠ ق)

مظفّر بن على بن حسين حمدانى، مكنا به ابو الفرج؛ محدّث و متكلّم. در نسب او، حمدانى (با ياى نسبت)[٤] و حمدان (به صورت اسم)، هر دو آمده است.[٥] ابو الفرج حمدانى شايسته اعتماد، ديندار و سرشناس بود و در زمره سفراى امام زمان شناخته مى‌شد.[٦] وى به قرينه مشايخ بغدادى‌اش- همچون: شيخ مفيد، سيّد مرتضى و شيخ طوسى-، ساكن بغداد بوده و سال وفات او نيز به احتمال، پس از درگذشت شيخ طوسى است.

تأليفات‌

پنج كتاب به ابو الفرج حمدانى نسبت داده شده كه همگى ناياب‌اند: ١. الغيبة، ٢. السنة، ٣. الزاهر فى الأخبار، ٤. المنهاج‌، ٥. الفرائض.

١٩. عبد الوهّاب شعرانى (م پس از ٤٤٨ ق)

حسين بن عبد الوهّاب شعرانى؛ محدّث، متكلّم، فقيه و شاعر. در مصادر رجالى و كتاب‌شناسىِ پيش از سده يازدهم، نام وى نيامده است. به گفته افندى اصفهانى كه- گويا براى نخستين بار- در سده دوازدهم به معروفى وى پرداخته، حسين بن عبد الوهّاب، عالمى بزرگ و توانا در حديث‌شناسى و نقد اخبار بوده است.[٧]

[١]. الإقبال، ج ٣، ص ٢٩٩، ٣٤٧.

[٢]. بحار الأنوار، ج ٩٥، ص ١٥٧، ٢٩٨، ٣٠٠، ٣٠٢، ٣٨٩، ٣٩٠، ٤١١؛ ج ٩٨، ص ٣٤٢؛ ج ٩٩، ص ٢١٣.

[٣]. وسائل الشيعة، ج ٥، ص ١٧٥؛ ج ٧، ص ٣٢٧؛ ج ٢٠، ص ٤٨.

[٤]. فهرست منتجب الدين، ص ١٠١.

[٥]. بحار الأنوار، ج ١، ص ١٥.

[٦]. فهرست منتجب الدين، همان جا؛ أمل الآمل، ج ٢، ص ٣٢٣.

[٧]. رياض العلماء، ج ٢، ص ١٢٣- ١٢٤.