تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١١٢ - ٤١ ابوالقاسم كوفى(م ٣٥٢ ق)

ناقل بسيارى از احاديث و اصول، شايسته اعتماد، گران‌مايه و در شمار مشايخ اماميه بود.[١]

تأليفات‌

آثار او همگى ناياب‌اند، عبارت‌اند از: ١. العلل‌، ٢. أخبار النبى صلى الله عليه و آله (أخبار آباء النبى و فضائلهم و آبائهم)، ٣. ايمان أبى طالب‌، ٤. فضل القرآن و حَمَلَتُه‌، ٥. الممدوحين و المذمومين‌، ٦. المبيضة.

مبيضة، نام فرقه‌اى است كه با بنى عباس بيعت نكردند و شعار آنها پوشيدن لباس سفيد بود، در حالى كه عباسيان لباس سياه به تن مى‌كردند.[٢]

٤١. ابوالقاسم كوفى (م ٣٥٢ ق)

على بن احمد بن موسى، مكنا به ابو القاسم و معروف به ابو القاسم كوفى؛ محدّث، مورّخ و متكلّم. وى در كوفه زاده شد و در همان جا سكونت اختيار كرد. وى در كوفه، از پدرش احمد بن موسى و نيز از جعفر بن محمّد بن مالك كوفى، حديث شنيد.[٣] گويا او به قم و فسا سفر نمود و سرانجام در قريه كرمى از توابع فسا، با اين جهان فناپذير وداع كرد.[٤] ابو القاسم كوفى از على بن ابراهيم قمى‌[٥] در كتاب‌ الاستغاثة بسيار روايت كرده است. وى در مصادر، به خروج از مذهب اماميه، بدعت‌گذارى، غلو، اختلاط، كذّاب بودن و پيروى از مذهب فاسد، متّهم شده است.[٦] بر پايه برخى گزارش‌ها، وى مذهب مخمّسه را اختيار كرد[٧] كه در شمار مذاهب غلات، شناخته‌

[١]. رجال النجاشى، همان جا؛ الفهرست، طوسى، همان جا.

[٢]. الاعلام، ج ١، ص ٢٠٨.

[٣]. الاستغاثه، ج ١، ص ٩٠.

[٤]. رجال النجاشى، ص ٢٦٥.

[٥]. الاستغاثه، ج ١، ص ٢٩.

[٦]. رجال النجاشى، ص ٢٦٥- ٦٩١؛ الرجال، ابن غضائرى، ص ٨٢؛ خلاصة الأقوال، ص ٢٣٣.

[٧]. الفهرست، طوسى، ص ١٥٥؛ معالم العلماء، ص ٩٩.