تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١٢٠ - ٥٠ ابن ابى الياس كوفى(م، پس از ٣٣٠ ق)

٤٨. ابو عبد اللَّه بَزوفَرى (م، پس از ٣٥٢ ق)

حسين بن على بن سفيان بزوفرى، مكنا به ابو عبد اللَّه؛ محدّث. او از احمد بن ادريس قمى روايت كرده است،[١] هارون بن موسى تلعكبرى، محمّد بن محمّد بن نعمان، حسين بن عبيد اللَّه غضائرى و احمد بن عبدون نيز، از وى روايت كرده‌اند.[٢] بنا به گزارشى كه در رجال‌ نجاشى آمده، بزوفرى در سال ٣٥٢ ق، با نجاشى مكاتبه كرده است.[٣] وى را فاضل، شيخى شايسته اعتماد و در شمار عالمان بزرگ دانسته‌اند.[٤]

تأليفات‌

آثار بزوفرى- كه همگى ناياب‌اند- عبارت‌اند از: ١. كتاب‌ الحج‌، ٢. كتاب‌ ثواب الأعمال‌، ٣. كتاب‌ أحكام العبيد، ٤. كتاب‌ الردّ على الواقفة، ٥. كتاب‌ سيرة النبى صلى الله عليه و آله و الأئمّة عليهم السلام فى المشركين.

٤٩. ابوالقاسم طالقانى (م، پس از ٣٢٦ ق)

حيدر بن شعيب بن عيسى طالقانى، مكنا به ابو القاسم؛ محدّث. وى ساكن بغداد بود.

تلعكبرى در سال ٣٢٦ ق، از وى روايت كرد. به موجب گزارش تلعكبرى، ابو القاسم طالقانى كتاب‌هاى فضل بن شاذان را از برادرزاده فضل، محمّد بن نعيم بن شاذان معروف به شاذانى (شادانى)، روايت كرده است.[٥]

٥٠. ابن ابى الياس كوفى (م، پس از ٣٣٠ ق)

زيد بن محمّد بن جعفر، معروف به ابن ابى الياس كوفى؛ محدّث. وى نخست در كوفه‌

[١]. رجال النجاشى، ص ٥٩.

[٢]. رجال الطوسى، ص ٤٢٣.

[٣]. رجال النجاشى، ص ٥٩.

[٤]. رجال النجاشى، همان جا، ص ٦٨.

[٥]. رجال الطوسى، ص ٤٢٣.