تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٨٥ - ٢٣ مظفر بن جعفر بن حسين(زنده در نيمه نخست سده چهارم)

٣٣٦[١] و ٣٣٢ ق،[٢] دانسته‌اند.

وى امانتدار و كثيرالروايه بود[٣] و مشايخ سنّى نيز داشت.[٤] وى در بسيارى از طرق‌ رجال‌ نجاشى و فهرست‌ طوسى واقع شده و بسيارى از روايات و اخبار مربوط به امام زمان (عج) و غيبت او و نايبان چهارگانه آن حضرت، به واسطه او نقل شده است.[٥]

تأليفات‌

سه كتاب به ابن همام نسبت داده شده است.

اثر ناياب: ١. المزار، كه يكى از مصادر باواسطه‌ وسائل الشيعة است.[٦] آثار چاپى: ٢. الأنوار فى تاريخ الأئمة الأطهار عليهم السلام‌[٧]- كه با عنوان‌ الأنوار نيز از آن ياد شده است-،[٨] ٣. التمحيص.

٢٣. مظفر بن جعفر بن حسين (زنده در نيمه نخست سده چهارم)

نام مظفّر بن جعفر بن حسين (حسن)، در مصادر رجالى و كتاب‌شناسى، ذكر نشده است و نخستين كسى كه از وى نام برد، ابن طاووس (م ٦٦٢ ق) بود كه نسخه‌اى با عنوان‌ الرسالة الموضحة، در كتاب‌خانه اصلى و قديمى مدرسه نظاميه بغداد پيدا كرد.

وى بارها از مؤلّف اين نسخه با نام مظفّر بن جعفر ياد كرده و متذكّر شده كه اين‌

[١]. خلاصة الأقوال، ص ٢٤٧.

[٢]. رجال الطوسى، ص ٤٣٨؛ تاريخ بغداد، ج ٤، ص ١٣٥- ١٣٦.

[٣]. رجال النجاشى، ص ٣٧٨؛ الفهرست، طوسى، ص ١٤١ و ٢١٧.

[٤]. تاريخ بغداد، ج ٤، ص ١٣٥- ١٣٦.

[٥]. التمحيص، ص ١٧- ٢٨، مقدّمه محقّق.

[٦]. وسائل الشيعة، ج ٢٠، ص ٤٨.

[٧]. رجال النجاشى، ص ٣٧٨.

[٨]. الفهرست، طوسى، ص ١٤١ و ٢١٧؛ عيون المعجزات، ص ١٠٠؛ فرحة الغرى، ص ١٢٩.