تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١٦٢ - ٢٥ فتال نيشابورى(م ٥٠٨ ق)

الهداة إلى أداء حقّ الموالاة؛ اين كتاب كه داراى ده جزء و مشتمل بر اسانيد حديث غدير است،[١] در اختيار ابن طاووس بوده و وى دو حديث در وصف غدير، از آن نقل كرده است.[٢] آثار چاپى: ٦. شواهد التنزيل لقواعد التفضيل‌، ٧. رسالة فى فضائل شهر رجب.

٢٥. فتّال نيشابورى (م ٥٠٨ ق)

محمّد بن حسن بن على بن احمد بن على، مكنا به ابو على و معروف به فتّال نيشابورى و ابن فارسى؛ محدّث، متكلّم و فقيه. او را به جهت اختلاف در نام پدرش، محمّد بن حسن،[٣] محمّد بن على‌[٤] و محمّد بن احمد[٥] معرّفى كرده‌اند. در برخى مصادر، محمّد بن على و محمّد بن احمد، دو نفر تلقّى شده‌اند.[٦] و در برخى ديگر، محمّد بن احمد و محمّد بن حسن را دو نفر نگاشته‌اند.[٧] از ديگر سو، برخى نيز بر يگانگىِ هر سه نام ياد شده، نظر داده‌اند.[٨] به هر حال، فتّال نيشابورى شايسته اعتماد و فرزانه بود. وى از مشايخى چون سيّد مرتضى، شيخ طوسى و پدرش حسن بن على، حديث شنيد.[٩] محمّد على بن شهر آشوب (م ٥٨٨ ق) و على بن حسن بن عبد اللَّه نيشابورى نيز از او روايت كرده‌اند.[١٠] به قرينه استماع از سيّد مرتضى، وى دست كم‌

[١]. شواهد التنزيل، ج ١، ص ١٩٠؛ الإقبال، ج ٢، ص ٢٣٩، ٢٥١.

[٢]. الإقبال، همان جا.

[٣]. معالم العلماء، ص ١٥١.

[٤]. فهرست منتجب الدين، ص ١٠٨.

[٥]. رجال ابن داوود، ص ١٦٣؛ لسان الميزان، ج ٥، ص ٤٤؛ أمل الآمل، ج ٢، ص ٢٤٢؛ بحار الأنوار، ج ١، ص ٧.

[٦]. فهرست منتجب الدين، ص ١٠٨، ١٢٦.

[٧]. أمل الآمل، ج ٢، ص ٢٤٢، ص ٢٦٠.

[٨]. بحار الأنوار، همان جا؛ خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٢٣، ص ٢٦٤؛ ج ٣، ص ٩٨.

[٩]. رجال ابن داوود، همان جا؛ لسان الميزان، همان جا؛ خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ٩٨.

[١٠]. روضة الواعظين، ص ١١، مقدّمه محقّق.