تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٨٧ - بحثى در مذهب مسعودى

تأليف‌

به قرينه آنچه ابن طاووس از كتاب مظفّر بن جعفر، يعنى‌ الرسالة الموضحة نقل كرده،[١] مى‌توان حدس زد كه اين كتاب، درباره امامت و ولايت امام على عليه السلام است. محمّد باقر مجلسى (م ١١١١ ق) نيز با واسطه كتاب‌ اليقين‌، از آن نقل كرده است.[٢]

٢٤. مسعودى (م ٣٤٥- ٣٤٦ ق)

على بن حسين بن على، مكنّا به ابو الحسن و معروف به مسعودى؛ محدّث، مورّخ، فقيه، متكلّم و منجّم. مسعودى در عراق، زاده شد.[٣] وى در دو كتاب‌ مروج الذهب‌ و التنبيه و الإشراف‌، آورده كه در عراق زاده شد و به فارس، كرمان، هند، مولتان، فلسطين و مصر سفر كرد. جالب است كه مسعودى، تاريخ اين سفرها را نيز ذكر كرده است.[٤] بر پايه اين اطلاعات، او تا سال ٣٠١ ق، در بغداد بوده و از آن پس، تا سال ٣٤٤ ق، پى در پى سفر كرده است.[٥] مسعودى در سال‌هاى ٣٤٥- ٣٤٦ ق، در مصر از دنيا رفت.[٦]

بحثى در مذهب مسعودى‌

در مصادر شيعه و سنّى، درباره مسعودى، اطلاعات چندانى به چشم نمى‌خورد. ابو عمرو كشّى (م ٣٢٩ ق) و ابن طاووس (م ٦٦٢ ق) وى را از نگاه فريقين، قابل اعتماد و امانتدار در حديث خوانده‌اند[٧] و با وصف «شيخ‌

[١]. اليقين، ص ١٠٩- ١١٠ و ص ٣٦٢- ٣٧٤.

[٢]. بحار الأنوار، ج ٣٧، ص ٣٤٤.

[٣]. لسان الميزان، ج ٤، ص ٢٢٥.

[٤]. التنبيه و الإشراف، ص ٧ مقدّمه محقّق؛ فهرس التراث، ج ١، ص ٣٨٨.

[٥]. همان جا.

[٦]. سير أعلام النبلاء، ج ١٥، ص ٥٦٩؛ لسان الميزان، همان جا.

[٧]. اختيار الرجال، ج ١، ص ١٠٠.