تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٩٩ - تأليفات

كرده‌اند.[١] ابن داوود، قابل اعتماد و از بزرگان شيعه؛ بلكه شيخ و فقيه قم بود. در وارستگى و فرزانگى او، همين بس كه ابن غضائرى- كه به سختگيرى در جرح و تعديل راويان، معروف است-، وى را حافظترين، فقيه‌ترين و آگاه‌ترين كس به حديث مى‌دانست.[٢] پدرش احمد بن داوود و دايى‌اش سلامة بن محمّد ارزنى نيز بسيار وارسته و فرزانه بودند. احمد بن داوود، مصاحب على بن بابويه قمى بود. وى را پرحديث و در شمار معدود افرادى دانسته‌اند كه توثيق مضاعف (ثقةٌ ثقةٌ) شده‌اند.[٣]

تأليفات‌

در مصادر، احمد بن داوود را صاحب كتابى به نام‌ النوادر دانسته‌اند، كه ناياب است.[٤] از اين گذشته، وى در زمينه فقه، رجال، و دعا و زيارت، آثارى به وجود آورد.

آثار ناياب: ٢. الحديثين المختلفين‌، ٣. الممدوحين و المذمومين‌، ٤. صلوات الفرج و أدعيتها، ٥. الردّ على ابن قولويه‌، ٦. الذخائر.

اثر ناياب وى كه در منابع بعدى گزارش شده: ٧. المزار، كه تا سده دهم در دسترس بوده است. اين كتاب كه طوسى آن را «بزرگ و نيكو» توصيف كرده،[٥] در اختيار ابن طاووس (م ٦٦٤ ق) بوده و وى گاهى بدون ذكر نام كتاب و گاه با عنوان‌ الزيارات و الفضائل‌[٦] و يا با عنوان كتاب‌ الزيارات‌، از آن نقل كرده است.[٧] نسخه‌اى از اين كتاب به‌

[١]. رجال النجاشى، همان جا، ص ٢٣، ٩٥؛ رجال الطوسى، ص ٤١٣؛ الفهرست، طوسى، ص ٢١١؛ معجم رجال‌الحديث، ج ١٤، ص ٣٣٢.

[٢]. رجال النجاشى، همان جا.

[٣]. رجال النجاشى، همان جا؛ الفهرست، طوسى، ص ٦٧.

[٤]. رجال النجاشى، همان جا؛ الفهرست، طوسى، همان جا.

[٥]. الفهرست، طوسى، همان جا.

[٦]. الإقبال، ج ٣، ص ٦٤، ٢٣٦.

[٧]. الدروع الواقية، ص ٧٥.