تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٥٩ - ٦ ابن بابويه قمى(م ٣٢٩ ق)

بخش‌هايى از رسائل الائمّة عليهم السلام‌ در كشف المحجّة،[١] فتح الأبواب‌[٢] و كتاب‌ الإستخارات‌[٣] نقل شده است. اين نقل‌ها شامل نامه‌ها و نوشته‌هاى امام على عليه السلام و امام جواد عليه السلام خطاب به برخى از شيعيان است و نيز وصيتى مفصّل از امام على عليه السلام به دختر امام حسن عليه السلام كه در آن، به برخى مسائل فقهى نيز اشاره شده است. به قرينه اين نقل‌ها و تصريح ابن طاووس به اين كه همه روايات‌ رسائل الأئمّة عليهم السلام‌ را در جزء اوّل «المهمّات و التتمّات»[٤] نقل كرده، معلوم مى‌شود كه وى اين كتاب را در اختيار داشته است. رسائل‌ الأئمّة عليهم السلام‌ پس از ابن طاووس، ناياب شده است.[٥] اين كتاب، از مصادر با واسطه‌ وسائل‌ الشيعة نيز بوده است.[٦] از كتاب‌ تعبير الرؤيا، در مهج الدعوات‌[٧] و فرج المهموم،[٨] با عنوان‌ تفسير الرؤيا نقل شده است. به قرينه نقل شيخ بهايى (م ١٠٣٠ ق) از تعبير الرؤيا در كشكول‌[٩] خود، اين كتاب در سده يازدهم در دسترس بوده است. تعبير الرؤيا، از مصادر باواسطه‌ بحار الأنوار است.[١٠]

٦. ابن بابويِه قمى (م ٣٢٩ ق)

على بن حسين بن موسى بن بابويه، مكنّا به ابو الحسن و معروف به ابن بابويه قمى؛ محدّث و فقيه.[١١] على بن بابويه، اهل قم بود و تا پايان عمر نيز در آن جا زندگى كرد

[١]. كشف المحجّة، ص ١٥٩- ١٧٦، ١٨٩.

[٢]. فتح الأبواب، ص ١٤٣.

[٣]. وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ٥١.

[٤]. كشف المحجّة، ص ١٥٩.

[٥]. خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ٤٦٧.

[٦]. وسائل الشيعه، ج ١٤، ص ٥١ و ج ١٥، ص ١٩٧ و ج ١٧، ص ٥٤٣ و ج ١٨، ص ١٢٥.

[٧]. مهج الدعوات، ص ٣٣٣.

[٨]. فرج المهموم، ص ٨٧.

[٩]. كتاب‌خانه ابن طاووس، ص ٥٣١.

[١٠]. بحار الأنوار، ج ٥٨، ص ٢٤٢.

[١١]. رجال النجاشى، ص ٢٦١؛ رجال الطوسى، ص ٤٣٢.