تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١٣٣ - ٧ شريف رضى(٣٥٩ - ٤٠٦ ق)

اثر نايابى كه در منابع بعدى منعكس شده است: ٤. كتاب‌ بستان الكرام‌[١] كه با عنوان‌ البستان‌ نيز از آن ياد شده است.[٢] اين كتاب- كه گويا حجمى بسيار داشته و بزرگ مى‌نموده- در سده ششم در دسترس بوده و شيخ عماد الدين، معروف به ابن حمزه طوسى (م ٥٦٠ ق)، از جزء هشتاد و ششم آن، دو حديث نقل كرده است.[٣] گويا نسخه يا نسخه‌هايى از آن، تا سده‌هاى دهم و سيزدهم نيز موجود بوده؛ چراكه مقدّس اردبيلى (م ٩٩٣ ق) در دو كتاب‌ الأربعين‌ و حديقة الشيعة ى خود[٤]، محدّث جزايرى (م ١١١٢ ق) در حاشيه‌ مفتاح اللبيب‌، و سلطان محمّد در تحفة المجالس‌ و نيز مفتاح الجنّة- كه در سال ١٢٨٥ ق، تأليف شد-، از آن نقل كرده‌اند.[٥] اثر چاپى: ٥. كتاب‌ مأةُ منقبة.

٧. شريف رضى (٣٥٩- ٤٠٦ ق)

محمّد بن حسين بن موسى بن محمّد بن موسى بن ابراهيم، مكنا به ابو الحسن و معروف به [سيّد] رضى و شريف رضى؛ محدّث، اديب، شاعر، مفسّر و فقيه. شريف رضى، برادر سيّد مرتضى بود. هر دو خانواده پدرى و مادرى‌شان، فرزانه و وارسته بودند. پدر آنها منزلت اجتماعى والايى داشت‌[٦] و در نزد خلفاى عبّاسى و دولتْ‌مردان آل بويه نيز بسيار محترم بود.[٧] سيّد رضى، از مجلس درس شيخ مفيد بهره برد و از برخى مشايخ حديث، چون هارون بن موسى تلعكبرى، روايت كرد.[٨]

[١]. خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ١٤٣؛ الذريعة، ج ٣، ص ١٠٧.

[٢]. الثاقب فى المناقب، ص ٣٢٨.

[٣]. الثاقب فى المناقب، همان جا.

[٤]. خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ١٤٣.

[٥]. الذريعة، ج ٣، ص ١٠٧.

[٦]. رجال النجاشى، ص ٣٩٨.

[٧]. خصائص الائمة، ص ٣١- ٣٢، مقدّمه محقّق.

[٨]. خصائص الائمة، ص ٨١- ٨٢؛ خاتمة مستدرك الوسائل، ج ١، ص ٣٦٩.