تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١٣٩ - تأليفات

دوم. تضعيف ابن غضائرى و بى‌اعتمادى به توثيق‌ها و تضعيف‌هاى او

طرفداران اين ديدگاه، به علّت‌هاى متفاوتى وى را ضعيف شمرده‌اند و از اين رو، خود در سه دسته جاى مى‌گيرند:

١. جهالت از جهت جرح و تعديل؛ محمّد تقى مجلسى‌[١] و تفرشى،[٢] اين نظر را دارند.

٢. كثرت جرح توسّط وى؛ گويا محقّق داماد،[٣] محمّد باقر مجلسى‌[٤] و سيّد بحر العلوم،[٥] طرفدار اين قول‌اند.

٣. مسكوت ماندنِ جرح يا تعديل او و نيز كثرت جرح توسّط او؛ ميرزا محمّد،[٦] ظاهر عبارت وحيد بهبهانى‌[٧] و [آية اللَّه‌] سيّد ابو القاسم خويى،[٨] در اين دسته جاى مى‌گيرند.[٩]

سوم: پذيرش توثيق‌هاى ابن غضائرى و ردّ تضعيف‌هاى او

اين ديدگاه، به وسيله رجالى معاصر، [آية اللَّه‌] جعفر سبحانى مطرح شده است.[١٠]

تأليفات‌

شمار كتاب‌هاى ابن غضائرى، از دو تا چهار عنوان ذكر شده است: ١. فهرس‌

[١]. روضة المتقين، ج ١٤، ص ٣٣٠.

[٢]. نقد الرجال، ج ٢، ص ٢٣٠.

[٣]. الرواشح، ص ١١٤.

[٤]. بحار الأنوار، ج ١، ص ٤١.

[٥]. الفوائد الرجالية، ج ٢، ص ٣٦٩.

[٦]. منهج المقال، ص ٣٩٨.

[٧]. منهج المقال و تعليقه، ص ٢٤- ٢٥.

[٨]. معجم رجال الحديث، ج ١، ص ٩٤- ٩٦.

[٩]. نيز، ر. ك: قواعد الحديث، ص ٢٠٠- ٢٠٥؛ الرجال، ابن غضائرى، ص ٢٠- ٢١، مقدّمه محقّق كتاب.

[١٠]. كليات فى علم الرجال، ص ٩٣ و ١٠٣.