تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٤٩٣ - ديگر عالمان قرن ششم

صفدى در شرح حال او اطلاعات مهمى را درباره‌اش آورده است. وى نوشته است كه نحوى در اوان جوانى به بغداد آمد و نزد ابو محمّد بن عبيده كرخى و افراد ديگر به فراگيرى ادب پرداخت. وى تعلّق خاطرى نيز به حديث داشته و نزد عالمان اهل سنّت، متون حديثى آنها را سماع كرده است (و سمع الحديث ... و انتخب كثيراً من الأحاديث و الأخبار).[١] در كنار شهر حلّه، شهر حلب، يكى ديگر از مراكز شيعى اين دوره است. خاندان مشهور ابن زهره، از جمله بيوتات مشهور اين شهرند.[٢] شخصيت مشهور اين خاندان در قرن ششم، سيّد عزّ الدين ابوالمكارم حمزة بن على حسينى (٥١١- ٥٨٥ ق) است. شهرت وى به واسطه تأليف كتاب‌ غنية النزوع إلى علمى الاصول و الفروع‌ است. از جمله اساتيد وى، ابو هاشم مجتبى بن حمزه حسينى از شاگردان عبد الجبّار مفيد رازى (شاگرد شيخ طوسى) بوده است.[٣] از اين عالم امامى، اثر حديثى موجود نيست؛ امّا از آن جايى كه از شخصيت‌هاى معروف اين دوره است، به نام وى اشاره شد.

[١]. ر. ك: الوافى بالوفيات، ج ٢٧، ص ٧٤ و ٧٥. صَفَدى در ادامه به جرح اين عالم امامى به وسيله عالمان اهل سنّت اشاره كرده كه به دليل تشيّع وى بوده است.

[٢]. در مورد بيوتات شيعى شهر حلب، ر. ك: دائرة المعارف بزرگ اسلامى، مدخل« آل زهره» به قلم هادى‌عالم‌زاده.

[٣]. فهرست نسخ خطّى اهدايى آقاى سيّد محمّد مشكات، ج ٣، بخش ٣، ص ١٩٥٤. وى در ضمن معرفى‌نسخه‌اى از غنيه، نكات سودمندى را از شرح حال ابن زهره آورده است.