تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٤٥٩ - منابع ابن شهرآشوب در«مناقب آل أبى طالب»

٢١. المعتمد فى الأصول‌.

مورد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ٤ ص ٤٤٥.

٢٢. النبوّة، تأليف ابن بابويه.

موارد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ١ ص ٣٩، ٨٩، ٩٠، ٣٤٥.

٢٣. المغازى‌، نوشته ابان بن عثمان بجلى.[١] موارد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ١ ص ٥٣، ٢٥٨ و ٢٦١، ج ٢ ص ١٣٧.

٢٤. تفسير قرآن‌، نگاشته قاضى ابن برّاج.

مورد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ١ ص ٦١ و ٦٣.

٢٥. الشيصان‌.

مورد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ١ ص ٨٦.

٢٦. الأمالى‌، نوشته حاكم نيشابورى.

موارد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ١ ص ١٦٣، ج ٤ ص ٣٧٣[٢] و ٣٧٧.

٢٧. سحر البلاغة.

مورد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ١ ص ٢٠٥.

٢٨. شوق العروس‌.[٣] موارد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ١ ص ٢٢٣، ج ٤ ص ٦٧، ١٦٧، ٢٥٤ و ٢٩٩.

٢٩. الأحسن و المَحَسَّن‌، نگاشته محمّد بن احمد صفوانى (م ٣٤٦ ق).[٤] موارد نقل‌شده از اين كتاب، در: ج ١ ص ٢٩٦، ج ٢ ص ٤١، ١٨١، ٣٠٦ و ٣٨٦، ج ٣ ص ١١٦.

[١]. محقّق ارجمند به خطا، وى را ابان بن عثمان بن عفّان معرفى كرده است.

[٢]. محلّه« فوزا» ذكر شده در خبر، به صورت« فُز» درست است. در مورد اين محلّه، ر. ك: معجم البلدان، ذيل« فز».

[٣]. براى آگاهى بيشتر در مورد اين كتاب، ر. ك: كشف الظنون، ج ٢، ص ١٠٦٧.

[٤]. براى آگاهى در مورد وى، ر. ك: رجال النجاشى، ش ١٠٥٠.