مى‌جنگند در ليست تروريستها مى‌تواند چه معنايى را القا نمايد؟ كدام كشور عربى و اسلامى با اين افترا هماهنگ است.؟ سياست جديد تهديد و ارعاب آمريكا و عرب، خود زمينه‌هايى همگرايى را يكى پس از ديگرى ايجاد مى‌نمايد و به گسترش دامنه آن كمك مى‌كند.

همسويى دو پهلوى غرب

غرب بويژه اتحاديه اروپا تا آنجا كه منافع مشترك با آمريكا دارد در كنار آمريكا و موافق با سياستهاى تجاوزكارانه اوست و از اين ديدگاه فرقى بين انگلستان منزوى از اتحاديه اروپا و اين اتحاديه وجود ندارد. انگلستان كه منافع دراز مدت خود را در كنار آمريكا تضمين شده مى‌بيند همواره با آمريكا هموست لكن اتحاديه اروپا كه همواره هراس آن دارد كه در پايان ماجراجوييهاى آمريكا، سهمى عايدش نگردد و يا منافعش به مخاطره افتد با تكروى آمريكا موافقت نشان نمى‌دهد و زيركانه بجاى محكوم كردن تهاجمات نظامى آمريكا كه ممكن است به اتهام حمايت از تروريسم دچارشان سازد دم از عمليات تحت نظارت سازمان ملل مى‌زند تا هم موجوديت خود را در اين راستا باز يابد و هم از منافع جمعى، سهمى عايدش گردد و هم آمريكا را مهار نمايد. بر اساس اين سياست، آمريكا از سازمان ملل خواست كه در مورد عراق مداخله نمايد.

تجربه جنگ بين‌المللى دوم نشان داد كه چگونه فاتحان، همه امتيازهاى به دست آمده از جنگ را به طور انحصارى تصاحب نمودند. فرانسه زير چكمه‌هاى اس اس و ارتش نازى له شد ولى آمريكا صاحب همه امتيازهاى بين‌المللى در كنار انگلستان و شوروى (سابق) شد.

همه مى‌دانند كشاندن مسأله حملات نظامى آمريكا به سازمان ملل به همان نتيجه خواهد رسيد كه مسأله فلسطين و دولت صهيونيستى در شوراى امنيت به آن رسيده است. مى‌بينيم هنگامى كه حركت جهانى بر عليه رژيم صهيونيستى به نتيجه هر چند جزئى مى‌رسد كه معنى آن، كنترل رژيم صهيونيستى و كاستن از جنايات اوست تصميمها توسط آمريكا «وتو» مى‌شود و اتحاديه اروپا مى‌داند روسيه با قرارداد چهل ميلياردى با رژيم عراق به اضافه بدهيهاى معوقه رژيم بغداد به روسيه هيچ گاه - اين