منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٣٣٥ - تيمم براى خواب افضل از وضو است

فوّضت امرى اليك، و الجأت ظهرى اليك، توكّلت عليك، رهبة منك و رغبة اليك، لا ملجأ و لا منجا منك الّا اليك، آمنت بكتابك الّذى انزلت، و برسولك الّذى ارسلت.

[بنام خدا، خداوندا خودم را تسليم تو كردم، و رويم را به سوى تو گرداندم، و كارم را به تو واگذاردم، و پشتم را به تو پناه دادم، بر تو توكل نمودم، هم از روى ترس از تو و هم از روى گرايش به تو، پناهگاه و گريز گاهى از تو جز به سوى تو نيست، به كتابت كه نازل كردى و به پيامبرت كه فرستادى ايمان آوردم‌].

ثمّ تسبّح تسبيح الزّهراء ٣‌

- هذا آخر الحديث. يعنى: هر گاه كسى به جامه خواب در آيد و بر پهلوى راست بخوابد بايد كه اين دعائى كه مذكور شد بخواند، و بعد از آن تسبيح فاطمه زهرا- صلوات اللَّه عليها- بگويد.

و ببايد دانست كه استحباب تسبيح فاطمه زهرا- صلوات اللَّه عليها- بنا بر مشهور مخصوص دو وقت است يكى بعد از هر نماز، و ديگرى در وقت خواب. و ظاهر روايت كه وارد است به استحباب گفتن تسبيح در وقت خواب كردن مقتضى تقديم تسبيح است بر تحميد، و ظاهر روايت صحيحه كه وارد است در مطلق گفتن تسبيح فاطمه زهرا- صلوات اللَّه عليها- مقتضى تأخير تسبيح است از تحميد.

و مناسب نمود گسترانيدن و پهن ساختن كلام درين مقام بعون ملك وهّاب و اگر چه خارج است از وضع كتاب.

پس مى‌گوئيم ما كه: اختلاف كرده‌اند علماء ما- رضوان اللَّه عليهم- در باب تقديم تسبيح بر تحميد با وجود اتّفاق ايشان بر ابتداء به تكبير، چنانچه صحيحه محمّد بن سنان كه از امام جعفر صادق ٧ روايت كرده است مصرّح به آن است كه ابتدا به تكبير است. و بنا بر مشهور كه در تعقيبات نماز عمل بر آنست تقديم تحميد است بر تسبيح، و رئيس المحدثين و پدر او علىّ بن بابويه و ابن جنيد قائل شده‌اند به تأخير تحميد از تسبيح.