نهان و آشكار است، بخشاينده و مهربان است، اول و آخر و ظاهر و باطن اوست، و به هر چيزى داناست، شكافنده صبح است، و قرار دهنده است شب را موجب آسايش، و خورشيد و ماه را جهت حفظ حساب، اين تقدير خداوند چيره و داناست‌].

يا غالبا غير مغلوب، و يا شاهدا لا يغيب، يا قريب يا مجيب، ذلِكُمُ اللَّهُ رَبِّي‌ لا اله الّا هو، عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ‌. اتذلّل اليك تذلّل الطّالبين، و اخضع بين يديك خضوع الرّاغبين، و اسألك سؤال الفقير المسكين، و اسألك‌ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً[١]، انّك لا تحبّ المعتدين، و ادعوك‌ خَوْفاً وَ طَمَعاً، انّ رحمتك‌ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ‌، و اتوسّل اليك بخيرتك و صفوتك من العالمين، الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ‌ و صَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ‌، محمّد عبدك و رسولك النّذير المبين، و بوليّك و عبدك علىّ بن ابى طالب امير المؤمنين، و بالامام محمّد بن علىّ باقر علم الاوّلين و الآخرين، و العالم بتأويل الكتاب المستبين.

[اى غالبى كه مغلوب نگردى، و اى شاهدى كه پنهان نشوى، اى نزديك، اى پاسخگو، اينست پروردگار من كه معبودى جز او نيست، بر او توكل كردم و بسويش بازمى‌گردم. (خداوندا) همچون طالبان بسويت اظهار خوارى مى‌كنم، و در حضورت همچون راغبان اظهار كوچكى مى‌نمايم، و چون فقيرى درمانده و زمينگير از تو در خواست مى‌كنم، و با حالت زارى و پنهانى از تو در خواست كرده مى‌خوانمت كه تو متجاوزين را دوست ندارى.

و از روى ترس و طمع تو را مى‌خوانم كه رحمت تو به نيكوكاران نزديك است، و دست به دامان تو مى‌شوم به منتخب و برگزيده تو از ميان جهانيان، همان كه راستى آورده و پيامبران گذشته را تصديق نموده يعنى محمّد بنده و رسول تو كه هشداردهنده‌اى آشكار است، و به ولى و بنده‌ات على بن ابى طالب امير المؤمنين، و به امام محمّد بن على كه شكافنده علوم اولين و آخرين و داناى به تأويل كتاب مستبين (روشن) است‌].

[١] در پاره‌اى از نسخ« تضرعا و خيفة» است يعنى: با حالت زارى و ترس. و به هر دو قسم در قرآن كريم آمده، ليكن از دنباله دعا بر مى‌آيد كه آنچه در متن است صحيح مى‌باشد.