[بگو خداوندا اى مالك ملك هستى؛ تو هر كه را خواهى ملك و سلطنت بخشى، و ملك و سلطنت را از هر كه خواهى برگيرى، و به هر كه خواهى عزت بخشى، و هر كه را خواهى خوار گردانى، هر خير و نيكويى به دست توست، همانا تو بر هر چيز توانائى* شب را در روز، و روز را در شب داخل و نهان سازى، و زنده را از مرده، و مرده را از زنده بيرون آورى، و هر كه را خواهى بدون حساب (يعنى فراوان، يا بدون آنكه از آن باز خواست كنى) روزى مى‌دهى‌].

و آية السّخرة را كه اينست: إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوى‌ عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثاً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بِأَمْرِهِ أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ* ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ* وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ‌[١].

[همانا پروردگار شما آن كسى است كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد، سپس به آفرينش عرش پرداخت، روز را به پرده شب در پوشاند كه با شتاب در پى آن پويد، و خورشيد و ماه و ستارگان را مسخر خود كرد، آگاه باشيد كه عالم خلق و امر (آفرينش و فرمان) از آن اوست، مقدس است خداوندى كه پروردگار عالميان است* پروردگار خود را به تضرع و زارى و به صداى آهسته بخوانيد كه همانا او متجاوزين را دوست ندارد* و هرگز در زمين پس از آنكه كار آن (به امر حق) نظم و صلاح يافت به فساد و تبهكارى برنخيزيد، و خدا را از روى ترس و هم از روى اميدوارى بخوانيد، كه همانا رحمت خداوند به نيكوكاران نزديك است‌].

و آخر سوره كهف كه اينست: قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً* قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى‌ إِلَيَّ أَنَّما

[١] سوره اعراف: ٧- آيه ٥٤ تا ٥٦.