منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ١٠٥ - در بيان فضيلت تعقيب نماز و آداب آن

بحق ناطق امام جعفر صادق است- عليهما من الصّلوات أفضلها و من التّسليمات أكملها- كه آن حضرت فرموده‌اند كه:

الدّعاء دبر المكتوبة افضل من الدّعاء دبر التّطوّع كفضل المكتوبة على التّطوّع.

خلاصه مضمون به صدق مقرون كلام امام ٧ آنكه: «دعا خواندن در نماز يوميّه واجبى افضل و اكمل است از دعا خواندن در عقب نماز سنّتى همچنان كه نماز واجبى افضلست از نماز سنّتى‌[١]».

و همچنين روايت كرده است ثقة الاسلام در كتاب «كافى» بسند حسن از امام الباطن و الظّاهر امام محمّد باقر ٧ كه آن حضرت فرموده‌اند:

الدّعاء بعد الفريضة افضل من الصّلاة تنفّلا.

يعنى «دعا بعد از نماز فريضه خواندن افضل و بهتر است از نماز نافله گزاردن».

و درين باب روايت بى‌نهايت از ارباب عصمت و اصحاب هدايت- عليهم الصّلاة و السّلام- وارد است.

مترجم گويد: «و همچنين از حضرت با رفعت رسالت ٦ روايت شده كه آن سرور به لفظ درربار گوهرنثار فرموده‌اند كه:

اذا فرغ العبد من الصّلاة و لم يشتغل بالدّعاء يقول اللَّه سبحانه و تعالى يا ملائكتى انظروا الى عبدى ادّى فرضى و لم يسأل منّى حاجة، خذوا صلاته و اضربوا بها على وجهه.

خلاصه كلام معجز نظام سيّد انام- عليه و على آله الصّلاة و السّلام- آنكه:

«هر گاه بنده از نماز فارغ شود و اشتغال به دعا ننمايد، حق- جلّ و علا- خطاب به ملائكه كند كه: اى ملائكه من نظر كنيد به سوى بنده من كه اداى واجب من نموده و از من سؤال حاجتى نكرده، بگيريد نماز او را و بزنيد بر روى او». كنايه از آنكه آن نماز مقبول درگاه اله نمى‌افتد بلكه آن را بر روى صاحبش مى‌زنند كه بر وجه‌

[١] يعنى بهمان اندازه كه نماز واجب بر نماز مستحب فضيلت و برترى دارد.