منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٨١ - علل تشريع تكبيرات هفتگانه

٧ نيز در پهلوى راست جناب آن حضرت به نماز ايستاده بودند، پس حضرت رسالت ٦ تكبير نماز فرمودند، حضرت امام حسين ٧ تكبير نگفتند، پس بار ديگر حضرت رسول ٦ تكبير فرمودند باز حضرت امام حسين ٧ تكبير ادا ننمودند، پس حضرت رسالت ٦ در صدد مداوا و علاج زبان حضرت امام حسين ٧ به تكبير شده تكبير مى‌گفتند تا اكمال هفت تكبير فرمودند چه حضرت امام حسين ٧ دير به زبان آمدند چنانچه در خبر زراره مذكور است، پس در مرتبه هفتم حضرت امام حسين ٧ تكبير نماز گفتند، و اين تكبيرات هفتگانه از آن زمان بر امّت عالى مرتبت آن حضرت سنّت شد.

و آنچه از ظاهر اين حديثين مستفاد مى‌شود آنست كه حضرت رسالت ٦ تكبير اول را تكبير احرام گردانيده باشند، و مصنّف چنانچه در كتاب، اشاره به آن كرده است در كتاب «حبل المتين» درين باب بسط كلام نموده است كه مقام را گنجايش ايراد آن نيست، رجوع به آنجا بايد نمود تا مطلب معلوم شود.

و فضل بن شاذان از حضرت امام رضا- عليه التّحيّة و الثّناء- علّت ديگر در استحباب تكبيرات نقل كرده است چه در حديث او مذكور است كه: اصل نماز دو ركعت دو ركعت واجب شده و تتمّه ديگر را حضرت رسالت ٦ از روى شفقت بر امّت بر آن اضافه نموده چه غفلت امّت بسيار است شايد كه از مجموع آن نماز دو ركعت پسنديده كه از شائبه غفلت نفسانى مبرّا، و از آلايش وساوس شيطانى معرّا باشد بعمل آيد. و تكبيرات اصل نماز واجب زياده از هفت نيست يكى در افتتاح نماز، و چهار ديگر ما بين سجدتين، و دو تاى ديگر از براى دو ركوع، پس هفت تكبير در اول نماز سنّت شده به واسطه آنكه هر گاه مصلّى يكى از آن تكبيرات را فراموش كند سبعه افتتاحيّه جبران منسى نمايد.

و همچنين هشام بن الحكم از امام بحق عالم امام موسى كاظم- عليه و على آبائه شرائف التّحيّة و السّلام- علّت استحباب را به طريق ديگر روايت كرده است،