منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٣٧٢ - فصل سوم در اعمال و آداب شب زنده دارى

فصل [سوم‌] [در اعمال و آداب شب زنده دارى‌]

هر گاه كه از بيت الخلا بر آئى ابتدا به سواك كن، و بعد از آن مبادرت نماى به وضوء كامل‌ساختن به طريقى كه در باب اول مذكور شد. و بعد از اكمال وضو استعمال طيب كن، يعنى خود را به عطريّات معطّر ساز، بدرستى كه روايت شده است از امام بحق ناطق امام جعفر صادق ٧ كه آن حضرت فرموده‌اند كه:

كانت للنّبىّ ٦ ممسكة اذا توضّأ اخذها بيده و هى رطبة.

يعنى: «حضرت رسالت ٦ را نافه مشكى بوده و هر گاه وضو مى‌ساختند آن مشك نافه به دست مى‌گرفتند در حالتى كه هنوز دست مبارك ايشان تر بوده است».

و هم از آن حضرت ٧ روايت شده است كه فرموده‌اند:

ركعتان يصليهما متعطّر افضل من سبعين ركعة يصلّيها غير متعطّر.

يعنى: «دو ركعت نمازى كه متعطّر گزارد افضل است از هفتاد ركعت نماز كه غير متعطّر بجا آورد».

و ببايد دانست كه استعمال عطريّات از براى هر نماز و هر دعا مستحب است و اختصاص به نماز شب و ادعيه آن ندارد. پس هر گاه وضو ساختى و متعطّر شدى روى به قبله بنشين و اين دعا را كه منسوب است به سيّد السّاجدين امام زين العابدين ٧ كه آن حضرت در نصف شب به خواندن آن تبرّك مى‌جسته‌اند بخوان: