منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٣٦٨ - آداب تخلى

اول ابتدا به تخلّى كنى و آن را بر افعال ديگر مقدم دارى. پس چون اراده در آمدن به بيت الخلا بنمائى و بوده باشد نقش انگشترى تو، يا با تو اسمى از اسماء محترمه بايد كه آن را از خود جدا كنى و با خود همراه نبرى، و همچنين زر سفيدى كه در هميان يا گره نبسته باشى اگر با تو باشد از خود دور كنى.

مترجم گويد: «و همچنين مكروه است همراه داشتن مصحف در وقت غذاى حاجت و داخل ساختن آن در بيت الخلا، و همچنين آنچه نامهاى مختصّ به خدا و دعاهاى متبرّك كه مشتمل بر اسم خدا بود بر آن منقوش باشد مثل انگشتر يا لوح. و از رسول خدا ٦ به ثبوت رسيده است كه قبل از تخلّى خاتم را نزع مى‌نموده‌اند و از خود دور مى‌كرده‌اند، و همچنين از امير المؤمنين على ٧ كه در وقت تخلّى بازوبند و تعويذ و دعا را از خود جدا مى‌نموده‌اند.

و ظاهر اينست كه اسم نبى و اسامى ائمّه معصومين- صلوات اللَّه عليهم اجمعين- نيز همين حكم داشته باشد. و صاحب كتاب «شارع نجات» در كتاب مذكور گفته كه:

الحاق اسم نبى و اسامى ائمّه- صلوات اللَّه عليه و عليهم- به آن در كراهت محل نظر است، و اولى الحاق است از باب تعظيم و احترام. و شيخ شهيد در «ذكرى» مى‌گويد: اسماء انبياء و ائمّه با خود داشتن مكروه نيست، و همچنين استصحاب‌[١] دراهم بيض- به كسر باء به يك نقطه به صيغه جمع ابيض- يعنى ادخال زر سفيد خالص با خود در بيت الخلا مكروه است مگر آنكه مصرور يعنى در هميان باشد كه آن وقت كراهت نخواهد داشت، چنانچه از امام جعفر صادق ٧ مروى است كه از پدر عاليمقدار خود امام محمّد باقر ٧ روايت كرده است. و سبط ابن ادريس يحيى بن سعيد در «جامع» و علّامه در «نهايه» مشدود بجاى مصرور ذكر كرده‌اند، يعنى در جايى بسته شده- و اللَّه أعلم».

پس چون خواهى كه داخل بيت الخلا شوى بايد كه در وقت داخل شدن پاى‌

[١] همراه داشتن.