منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٣٦ - در آداب ساختن وضوى كامل و طهارت ظاهر

دستها را در وضو دو نوبت بايد شست، نوبت اول به طريق وجوب، و نوبت دوم به عنوان سنّت. امّا شيخ جليل محمّد بن يعقوب كلينى كه جامع كتاب «كافى» است و شيخ ابن بابويه كه از مشاهير علماى مذهب امامى است مصرّند بر آنكه غسل دوم سنّت نيست، و اين مذهب بسيار قوّت دارد و مصنّف در كتاب «مشرق الشّمسين» و «حبل المتين» بيان آن كرده است، و چون ذكر آن درين مقام موجب تطويل كلام است در مقام بيان آن نشد. و خلاصه آن آنكه مى‌بايد كه رو و دستها را زياده بر يك نوبت نشويند كه اگر دو نوبت بشويند آن نوبت دوم آب وضو نخواهد بود، پس مسح سر و پا به آب تازه خواهد شد و وضو باطل خواهد بود- و اللَّه أعلم».

پس از آن مسح كن بشره مقدم سر خود را كه بالاى پيشانى است، اگر موى آنجا نباشد، يا بجاى آن بر موى اگر موى آنجا باشد، به حيثيّتى كه خارج نشود به كشيدن آن مو از حدّ سر. و اين مجزى است از مسح بشره به مقدار عرض سه انگشت مضمومه‌[١]، به ترى دست راست خود. و به بقيّه همان ترى پشت پاى راست را از سر انگشتان تا كعب پاى كه عبارت از مفصل ميان ساق و قدم است، و بدون آن مسح مجزى نيست. و به تحقيق كه بيان نموده‌ايم ما معنى كعب را در كتاب «حبل المتين» و «مشرق الشّمسين» بما لا مزيد عليه.

پس از آن مسح كن پشت پاى چپ را به ترى دست چپ. و بايد كه مسح سر و قدمين به باطن كف واقع شود نه به پشت آن مگر به سبب ضرورتى كه در آن حالت، مسح به پشت كف جايز است. و ناچار است از راندن كف بر ممسوح، چه مجرّد وضع كف بر آن بدون راندن آن كافى نيست. و سزاوار آنست كه مسح قدمين را به تمام كف دست نمائى، چنان كه روايت كرده است شيخ الطّائفة در كتاب «تهذيب» بسند صحيح از احمد بن محمّد بن ابى نصر البزنطى كه از روات ثقات حديث است:

[١] يعنى سه انگشت بسته و بهم چسبيده.