منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢٩٥ - بيان نافله مغرب

محمّد درود فرستى، و توبه مرا بپذيرى كه همانا توبه‌پذيرنده توبه و مهربانى.] و امّا استحباب فصل كردن در ميان اذان و اقامت مغرب به گامى، در كتب فروع مذكور است و در ميان فقها مشهور، نهايتش مستند آن غير معلوم است چه شيخ ما شيخ شهيد- قدّس سرّه- در كتاب «ذكرى» گفته كه حديثى ديده نشده است كه دلالت بر استحباب آن داشته باشد.

و بايد گفت بعد از گفتن اقامت آنچه از ادعيه مأثوره كه در بحث اذان و اقامت گفته شده.[١] بعد از آن افتتاح نماز كند با رعايت آدابى كه پيشتر مذكور شد.

و بايد كه اختيار كنى از سوره‌ها در ركعت اول سوره‌ إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ‌ يا سوره‌ أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ يا هر سوره كه در طول و قصر مشابه اينها بوده باشد، چنانچه روايت كرده است شيخ الطّائفة در كتاب «تهذيب» به سند صحيح، و در ركعت دوم سوره توحيد.

[تعقيب نماز مغرب‌]

و بعد از فارغ شدن از نماز شروع به تعقيب كن به تكبيرات سه‌گانه، و تسبيح فاطمه زهرا- صلوات اللَّه عليها- بعد از آن سه مرتبه بايد گفت آن چيزى را كه روايت كرده است رئيس المحدثين در كتاب «من لا يحضره الفقيه» از امام بحق ناطق امام جعفر صادق ٧ كه:

الحمد للَّه الّذى‌ يَفْعَلُ ما يَشاءُ* و لا يفعل ما يشاء غيره.

[سپاس خدائى راست كه هر چه خواهد مى‌كند، و ديگران هر چه خواهند نتوانند كرد].

[بيان نافله مغرب‌]

بعد از آن برخيز و چهار ركعت نافله مغرب بگزار و اگر مى‌خواسته باشى كه تعقيب را به طول كشانى پس افضل آنست كه بعد از نافله بخوانى زياده بر آنچه‌

[١] در ص ٧٥.