منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢١٣ - آداب لباس پوشيدن

نيافتيم در چيزى از روايات كه متضمّن اصول مذهب ماست به آنچه دلالت كند بر استحباب تحنّك از جهت نماز، بلكه سنّت بودن آن عامّ است، و علّامه حلّى- قدّس سرّه- در كتاب «منتهى المطلب» در جايى كه احاديث استحباب تحنّك را مذكور كرده است تصريح به اين معنى نموده كه تحت الحنك في نفسه سنّتى است مؤكّده، و بعد از آن گفته كه: ظاهر شد ازين احاديث كه سنّت بودن تحنّك مطلق است خواه در نماز باشد و خواه در غير نماز- انتهى كلامه أعلى اللَّه مقامه.

پس سزاوار آنست كه هر گاه در نزد اراده نماز تحت الحنك بندى قصد آن كنى كه اين سنّتى است بسر خود و خصوصيّت به نماز ندارد، مانند اكثر مستحبّات ديگر مثل ردا و غيره كه سنّتى است بنفسه و مخصوص به نماز نيست، و مشروط بودن نماز به زيادتى ثواب با تحت الحنك اقتضاى سنّت بودن آن از جهت نماز نمى‌كند و دخلى به مبحث ندارد، و اين معنى چنانچه بر ارباب فطنت و اصحاب خبرت مخفى نيست ظاهر است.

[آداب لباس پوشيدن‌]

امّا آداب رخت پوشيدن، سزاوار آنست كه جامه و قبا كوتاه بوده باشد چه رخت كوتاه به طهارت نزديكتر است، و قول خداى تبارك و تعالى كه: وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ[١] را به ثيابك فقصّر[٢] تفسير كرده‌اند.

و همچنين سزاوار آنست كه آستين جبّه و قبا از سر انگشتان تجاوز نكند، و همچنين رختى كه از جهت بيرون رفتن مى‌پوشيده باشد آن را در خانه نپوشد و رختى كه باعث شهرت شود نپوشد.

و سنّت است كه در وقت نماز رخت سفيد بپوشد چه روايت كرده‌اند از امام‌

[١] سوره مدثر: ٧٤- آيه ٤.

[٢] لباست را كوتاه كن.