مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ١٥٠ - سرزنش ديگران

ابن سماك مى‌گويد: هر كس را كه دنيا به ميل خود او، شيرينيش را بچشاند، آخرت، تلخيش را با سختگيرى به او خواهد چشاند.

از مجاهد نقل كرده‌اند: هيچ روزى از روزهاى دنيا نمى‌گذاشت مگر اينكه مى‌گفت: سپاس خدا را كه مرا از دست دنيا و اهل دنيا آسوده كرد. آنگاه، از مردم كناره مى‌گرفت، تا خداوند او را عاقبت بخير سازد! پيامبر ٦ فرمود: «هر گاه امّتم دنيا را اهميّت دهند، خداوند شكوه اسلام را از آنها مى‌گيرد.» (٦٧) فضل مى‌گويد: اگر دنيا با تمام تجهيزاتش به صورت حلال به من عرضه شود، و در آخرت هم از من حساب نكشند، امّا من از آن بيزارى خواهم جست، همان طورى كه هر يك از شما از مردار تنفر داريد، وقتى كه از كنار آن بگذريد، مى‌ترسيد كه لباستان به آن بخورد! و هم از او نقل كرده‌اند: اگر دنيا از آن تو باشد، و به تو بگويند: دنيا را رها كن تا قبرت را وسعت دهند، آيا تو اين كار را نمى‌كنى؟

و يا بگويند: دنيا را رها كن تا جرعه‌اى آب در وقت تشنگى روز قيامت بدهند، آيا انجام نمى‌دهى؟ و نيز از وى نقل شده است: اگر من دنيا را با طبل و شيپور بجويم بهتر است نزد من از اينكه به وسيله دينم دنيا را بطلبم! عابدى در موقع جان دادن مى‌گفت: حسرتى نسبت به سراى اندوهها و غمها، خطاها و گناهان ندارم، تنها تأسفم بر شبى است كه خوابيدم و روزى كه روزه‌ام را خوردم و يا از آن ساعتى است كه از ياد خدا غافل شدم.

از ابراهيم بن ادهم نقل كرده‌اند: دلت را از ياد دنيا تهى كن، تا رضا و خوشنودى جايگزين آن شود.

زن عربى كنار جمعى ايستاد و گفت: آماده لقاى پروردگار باشيد زيرا روزگار اندك اندك ما را بدان سو روانه مى‌كند!