إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨١ - باب سى و سوم - نكوهش غيبت و سخن چينى

درى است كه داخل نميشود از آن مگر خشمگين.

و فرمود هر كس كه خشم خود را فرو برد و قدرت بر انتقام داشته باشد خدا او را در بهشت آزاد ميگذارد هر حوريه‌اى را كه بخواهد اختيار كند و در بعضى از كتابهاى نازله‌ى از آسمانست كه اى پسر آدم هنگام خشمت مرا ياد كن منهم در وقت خشم ترا ياد مى‌كنم.

تا اينكه نابود نشوى و خردمند كه بايد سرگرم خود و مال و فرزندانش باشد چطور ميتواند با آبروى مردم بازى كند و هر گاه انسان غافل از ياد خدا شد آن غفلت زيانست و ضرر تا چه رسد به غيبت كردن مردم و فرمود: آيا مردم را جز سخنهاى بى‌مورد چيزى برو بآتش جهنم مى‌اندازد؟

تنها درين مورد اين آيه كافيست‌ لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ‌[١] فايده‌اى در بيشترى از سخنان مردم نيست مگر كسى كه فرمان بدادن صدقه دهد يا سخن خوب گويد و يا بين مردم را آشتى دهد و اصلاح كند.

درين آيه‌ى شريفه خدا نفى خير از تمام سخن‌ها كرده مگر درين سه مورد كه صدقه و امر بمعروف و اصلاح بين مردم.

خدا چقدر مهربانست و چه قدر پند و اندرز داده و دوست دارد آنان را اگر بدانند، يكى ديگر از صفات زشت سخن‌چينى است سخن چينى گناهش از غيبت بزرگتر و وزر و وبالش بيشتر است زيرا كه نمّام غيبت ميكند و سخن را هم از جايى بجاى ديگر نقل ميكند او را

[١] نساء ١١٤.