إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٢٩ - باب سيزدهم سبقت در عمل

تندرست.

٣- و پيش فرست انفاق را و بخشش كن كه هر مردى بسوى آنچه فرستاده خواهد رفت.

ميگويم راجع بگردآورى انسان مال و ثروت را و بخل‌ورزيدن بآن بر نفسش و بخشش آن مال در راه خوشنودى خداى تعالى آنچنان كه خدا در كتاب خودش فرموده:

وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ[١] و نپندارند آنان كه بخل مى‌ورزند نسبت بآنچه خدا ايشان را داده از فضل خودش كه آن بخل بهتر است بر ايشان بلكه آن بخل شر است براى آنان در آينده نزديكى آن مال را طوقى از آتش كنند روز قيامت و در گردن آنان گذارند.

و در خبر است از نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و اله كه فرمود روز قيامت مال يكى از شما را كه مراد همان بخيل باشد خدا بصورت مارى در آورد پس طوقى مى‌شود در گردن صاحبش و ميگويد آن مار من همان مالم كه مرا از صدقه دادن منع كردى سپس او را با نيشهايش بگزد در آن هنگام فرياد بكشد فريادى بزرگ.

بعد از اين روايت ميگويد بر تو باد اى طالب بهشت و نعماتش بترك مهر دنيا و زينتش زيرا كه خداى تعالى دنيا را نكوهش فرموده چنان كه در كتابش ميفرمايد: مَنْ كانَ يُرِيدُ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها

[١] آل عمران ١٧٥