إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣١ - باب سيزدهم سبقت در عمل

و صاحب نسبى كه در شماره تباه‌شوندگان باشد غرق است.

٢- هر گاه دنيا خردمندى را آزمايش كند پرده بر مى‌افتد براى او كه دنيا دشمنى است كه خود را در لباس دوست جلوه ميدهد.

و ديگرى گفته:

١- دنيا مانند خواب يا سايه‌ايست كه همانا خردمند فريب آن را نميخورد.

و نبى اكرم فرمود كه اهل بهشت بر چيزى از مالهاى دنيا پشيمان نمى‌شوند مگر بر آن ساعتى كه بآنان در دنيا گذشت و بياد خدا نبودند و نيز نبي اكرم صلّى اللَّه عليه و اله فرمود: روزى بر بنده نميگذرد مگر اينكه خداى عز و جل صدا ميزند بنده من انصاف ندادى من ترا ياد مى‌كنم ولى تو مرا فراموش ميكنى، من ترا بسوى عبادت خودم ميخوانم و تو بسوى ديگرى ميروى، از گنجينه خودم بتو روزى ميدهم و ميگويم بخاطر من صدقه و انفاق كن اطاعت مرا نميكنى و بروى تو درهاى روزى را گشوده‌ام و از مالم بقرض خواستم سرت را پائين افكندى بلاها را از تو دور كردم شب‌زنده‌دارى بر گناهان ميكنى اى پسر آدم فردا جواب تو چه خواهد بود.

و بعضى از دانشمندان گفته‌اند كه مردگان از مرگ گريه نمى‌كنند زيرا كه مرگ و مردن حتمى است و گريزى از آن نيست و همانا گريه مى‌كنند كه چرا وقت گذشت و كارى نكردند و چطور شد كه زاد و توشه بر نگرفتند از كردار شايسته‌اى كه بدانها سزاوار درجات بلند ميشدند و بواسطه اين كه از آن زاد و توشه برنداشتند و بسرائى‌