إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٧٩ - باب ششم در ترسيدن و بيمناك شدن از كتاب خداست

آنان را در دنيا عذاب و كيفر ميكرد.

ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ‌[١] و خدا اينان را عذاب نميكند در صورتى كه تو در ميان ايشان باشى و نيز مجازات‌كننده ايشان نيست در حالتى كه طلب آمرزش از خدا ميكنند.

امير المؤمنين ٧ فرموده: كه در ميان مردم دو امان است رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله و استغفار، پس رسول خدا از ميان مردم برداشته شد يكى از آن دو امان بجاى ماند كه همان استغفار باشد.

رسول خدا فرمود: بندگان خدا لختى از نافرمانى خدا عنان در كشيد و خود را كنترل كنيد زيرا كه كيفر و مجازات خدا سخت است و نيز رسول خدا فرموده كه همانا خدا چيزى ببندگانش نبخشيد كه از آنان بگيرد پس اگر نعمتى بقومى عطا فرموده باقى گذارده آن را تا زمانى كه شب و روز باقى است و اين نعمت را از ايشان نميگيرد در صورتى كه اينان سپاسگزارند.

مگر اينكه كفران نعمت كنند و از حالت شكر و سپاسگزارى بناسپاسى گرايند و از اطاعت خدا بنافرمانى خدا منتقل شوند آيه شريفه بهمين مضمون اشاره ميكند، إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ‌[٢] همانا خدا نعمت هيچ گروهى را دگرگون نميكند تا زمانى كه خودشان را دگرگون نكرده‌اند.

حضرت امير المؤمنين ٧ فرموده: كه خداى تعالى همانا گرفتار ميكند بندگانش را وقتى كه گناهشان طولانى شد بكمى ميوه‌ها

[١] انفال ٣٣.

[٢] رعد ١٢.