إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢٧ - باب چهل و دوم - ستايش خوش خوئى

دور آنان را محاصره كنند.

مردم از نعمتهاى دنيا برخوردارند آنان نعمتشان ذكر و ياد آورى خداست مردم فرشها براى خود دارند و آنان زمين را فرش خويش قرار داده‌اند و چهره بر زمين در مقابل پروردگار مى‌سايند مردم را باخلاق خود كمك ميكنند در فراقشان زمين گريه ميكند و خدا خشمگين است بر شهر و مكانى كه از آنان كسى در آن شهر و ديار نباشد مانند سگانى كه بمردان هجوم ميكنند آنان بدنيا هجوم نمى‌آورند چنان از ترس خدا رنگهايشان زرد شده.

مردم كه آنان را مى‌بينند گمان ميكنند بيمارند و يا خيال ميكنند ديوانه‌اند عقل آنان رفته در صورتى كه عقل از سرشان نرفته بلكه بآخرت نگاه ميكنند و دوستى دنيا از دلهايشان رفته آنان خردمندانند در آن وقتى كه همه مردم بى‌خردند پس اى مردم شما هم مانند آنان باشيد.

و حضرت ابى عبد اللَّه فرموده كه خوبيهاى دنيا و آخرت اين است پيوند خويشاوندى كنى با كسى كه از تو قطع رابطه كرده و به بخشى بكسى كه ترا نااميد نموده و درگذرى از كسى كه بتو ستم كرده.