إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٩٦ - باب سى و ششم در فضيلت سپاسگزارى خداى تعالى است

ندارد او را مگر منافق.

و از سپاسگزارى نعمت اين است كه بواسطه او هيچ كس قدرت معصيت خدا را پيدا نكند و كسى را كمك بگناه نكند و سپاسگزارى مردم عوام براى خوراك و پوشاك است ولى سپاسگزارى بندگان خاص درگاه خدا بر آن است كه صلاح و رضاى خدا در آنست چه سختى و چه آسايش و راحتى.

و روايت شده كه امام صادق ٧ به شقيق بلخى فرمود شما در شهرتان چگونه خواهيد بود عرضكرد بخير و سلامت اى پسر رسول خدا اگر كسى بما چيزى بخشد سپاسگزارى كنيم اگر هم منع بخشش كند صبر و شكيبائى را پيشه كنيم حضرت فرمود سگهاى حجاز هم همين طور نداى شقيق.

شقيق بحضرت عرضكرد پس چه بگوئيم حضرت فرمود چرا چنين نباشيد كه اگر بشما چيزى دادند شما هم انفاق كنيد و گر نه سپاسگزارى نمائيد و اين پايه‌ى از شكر درجه‌ى آن حضرت و پدران گرام و فرزندان عاليقدرش باشد.

و روايت شده سبب اينكه ادريس پيغمبر را بآسمان بالا بردند اين است كه فرشته‌اى او را مژده‌ى قبولى اعمال و آمرزش داد پس او آرزوى زنده شدن را كرد فرشته از او پرسيد چرا اين آرزو را كردى گفت براى اينكه شكر و سپاسگزارى خداى تعالى را نمايم زيرا كه دوران حياتم آرزوى قبولى اعمال را داشتم و اكنون بمراد خودم رسيدم.