جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٠ - غزل ٥٢٤ اى بىخبر! بكوش كه صاحب خبر شوى

مردان راه خدا، از خود وتعلّقات وبستگى ها تجافى حاصل نمودند، تا به حقّ ومعشوق حقيقى پيوستند. اى خواجه! ويااى سالك! تو هم آنچنان شو، تا كيمياى عشقت دهند ووجودت با انس وقرب جانان ارزش پيدا كند.

اى انسان! واى خواجه! واى سالك! تو مرغى ملكوتى مى باشى، خواب وخورت پاى بند عالم ملكى نموده، واز ملكوت خود غافل مانده‌اى، زمانى توجّه‌ات را از آن دو باز گير، تا به دوست راهت دهند. عاشق را با خواب وخور چه كار؟ كه:

٣٤٨٥

«أمْقَتُ العِبادِ إلَى اللَّهِ سُبْحانَهُ مَنْ كانَ هِمَّتُهُ بَطْنَهُ وَفَرْجَهُ.»

[١]: (كسى از بندگان بيشتر مورد خشم وغضب خداوند سبحان است كه همّ وغمّش شكم وشرمگاهش باشد.) ونيز:

٣٤٨٦

«إذا مُلِئَ البَطْنُ مَنِ المُباحِ، عَمِىَ القَلْبُ عَنِ الصَّلاحِ.»

[٢]: (هرگاه شكم از [خوارك‌] مباح وروا پر شد، دل از صلاح وشايستگى كور ونابينا مى گردد.) ونيز:

٣٤٨٧

«بِئْسَ الغَريمُ النَّوْمُ! يُفْنِى قَصيرَ العُمْرِ، وَيُفَوِّتُ كَثيرَ الأجْرِ.»

[٣]: (چه بد دشمن و وام دهنده اى است خوابيدن! عمر كوتاه [انسان‌] را نابود، وپاداش فراوان را از دستش مى گيرد.).

توجّه داشته باش كه:

اى خواجه! ويااى سالك! اگر عشق دلدار ظاهر وباطنت را فراگيرد ومنوّر به نور الهى گردى، حضرت دوست مقام خلافتت خواهد بخشيد، وعالمى از نور تو، بهتر.

[١] ( ١، ٢) غرر ودرر موضوعى، باب البطنة، ص ٣٦.

[٢] ( ١، ٢) غرر ودرر موضوعى، باب البطنة، ص ٣٦.

[٣] - غرر ودرر موضوعى، باب النوم، ص ٣٩٧.