جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٧ - غزل ٥١٧ ناگهان پرده برانداختهاى، يعنى چه؟

فرمود: براستى كه تو تا روز مشخص از مهلت داده شدگان مى باشى.) مهلتش داده اى وبه گفتارش كه: «لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ»[١]: (بى گمان همه آنان را گمراه خواهم نمود.) ونيز: «وَ لا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شاكِرِينَ»[٢]: (وبيشتر آنان را شاكر وسپاسگزار نخواهى يافت.) پاسخى ندادى. چه شده «اين چنين با همه در ساخته‌اى؟»

اى دوست! اين تو بودى كه در ازل به‌ «أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٣]: (آيا من پرودرگار شما نيستم؟) مفتخرم ساختى ومن‌ «بَلى‌، شَهِدْنا»[٤]: (آرى، گواهى مى دهيم.) گفتم؛ وامروزم به فراقت مبتلا نموده و از پاى درآورده‌اى. اين چه امرى است كه من بدان مبتلا گشته‌ام؟ به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! مظاهرت كه گفته‌ «إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ: كُنْ فَيَكُونُ»[٦]: (تنها كار او هنگامى كه چيزى را بخواهد، اين است كه به آن مى گويد: موجود شو. آنگاه آن چيز موجود.

[١] - حجر: ٣٩.

[٢] - اعراف: ١٧.

[٣] ( ٣، ٤) اعراف: ١٧٢.

[٤] ( ٣، ٤) اعراف: ١٧٢.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٣، ص ٣١٨.

[٦] - يس: ٨٢.