جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٧

مكدّر است دل، آتش به خرقه خواهم زد

بيا ببين تو اگر مى كنى تماشايى‌

سينه‌ام زآتش دل، در غم جانانه بسوخت‌

آتشى بود در اين خانه، كه كاشانه بسوخت‌

تنم از واسطه دورى دلبر بگداخت‌

جانم از آتش هجرِ رُخ جانانه بسوخت‌

ماجرا كم كن وباز آ، كه مرا مَردُمِ چشم‌

خرقه از سر بدر آورد وبه شكرانه بسوخت‌

خرقه زهد مرا، آبِ خرابات ببرد

خانه عقل مرا، آتش خمخانه بسوخت‌[١]

به روزِ واقعه، تابوتِ ما ز سرو كنيد

كه مرده ايم به داغِ بلند بالايى‌

بفكن بر صفِ رندان، نظرى بهتر از اين‌

بر در ميكده ميكن، گذرى بهتر از اين‌

آن كه فكرش، گره از كارِ جهان بگشايد

گو: در اين نكته بفرما، نظرى بهتر از اين‌

دل بدان رُودِ گرامى چه كنم گر ندهم؟

مادرِ دهر ندارد پسرى بهتر از اين‌

ناصحم گفت: كه جز غم چه هنر دارد عشق؟

گفتم: اى خواجه غافل! هنرى بهتر ازاين؟![٢]