جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠١ - غزل ٥٣٤ اى كه در كشتن ما، هيچ مدارا نكنى!

نه گل از داغ غمت رست، نه بلبل در باغ‌

همه را نعره زنان، جامه دران مى دارى‌[١]

ديده ما چو به امّيد تودرياست، چرا

به تفرّج، گذرى بر لب دريا نكنى؟

زهى خجسته! زمانى كه يار باز آيد

به كام غمزدگان، غمگسار باز آيد

در انتظار خدنگش، همى طپد دل صيد

خيال آنكه به رسمِ شكار باز آيد

مقيم بر سر راهش نشسته‌ام چون گَرْد

به آن هوس، كه بر اين رهگذار باز آيد

به پيش خيل خيالش، كشيدم ابلقِ چشم‌

بدان اميد، كه آن شهسوار باز آيد

سرشك من نزند موج بر كنار، چو بحر

اگر ميان وى‌ام در كنار باز آيد[٢]

نَقْلِ هر جور، كه ازخُلق كريمت گويند

قولِ صاحب غرضان است، تو اينها نكنى‌

دلا! زهجر مكن ناله، زآنكه در عالم‌

غم است وشادى وخار وگل ونشيب وفراز

حكايتِ شب هجران به دشمنان مكنيد

كه نيست سينه اربابِ كينه، محرم راز

هزار ديده به روى تو ناظرند وتو خود

نظر به روى كسى برنمى كنى از ناز

اگر بسوزدت اى دل! زدرد ناله مكن‌

دم از محبّت او ميزن وبه درد بساز[٣]